Californië:
Zowel Los Angeles als het gebied rond de Baai van San Francisco hebben een actieve blues- en R&B-scene gehad sinds het eind van de jaren veertig. Bekende bluesartiesten uit het westkustgebied zijn onder anderen Wynonie Harris, Etta James en Pee Wee Crayton.
De West Coast-blues ontleent een groot deel van haar swingtempo en ritmische cadans aan de naoorlogse Texas-blues, wat gemakkelijk te verklaren is. Veel enthousiaste beoefenaars van de west Coast-blues waren namelijk oorspronkelijk afkomstig uit Texas. De West Coast-blues wordt gekenmerkt door vloeiende gitaarsolo's en jazzy improvisaties.
donderdag 10 maart 2022
vrijdag 25 februari 2022
Rock Around The Clock
Bill Haley & His Comets krijgen op 25 februari 1957 in Engeland een gouden plaat voor Rock Around The Clock. Er zijn in twee jaar tijd één miljoen van verkocht. Op 26 November 1955 komt Bill Haley & His Comets met Rock Around The Clock voor de eerste keer op de eerste plaats in de Engelse hitlijst. De single is dan al op 12 Juni 1954 in Amerika uitgebracht. Rock Around The Clock is in 1953 geschreven door muziekuitgeven James Myers (Jimmy De Knight) en Max Freedman. Het origineel wordt opgenomen door Sonny Dae & His Knight, een obscuur Western Swing bandje. De tekst is gebaseerd op het nummer Around The Clock Blues, dat Wynonie Harris al in 1945 opneemt, met de Johnny Otis All Stars. (Oorpronkelijke titel is Dance Around The Clock). In 1954 ontmoeten de componisten de countryzanger Bill Haley die wel eens wat anders wil zingen dan alleen country. Op 12 April 1954 wordt Rock Around The Clock opgenomen als B-kant van de single Thirteen Women, en haalt een bescheiden notering in de Amerikaanse hitparade. Dankzij de film Blackboard Jungle, met Glenn Ford in de hoofdrol, waarin Bill Haley het nummer zingt, wordt het in 1955 alsnog een nummer 1 hit en wordt de Rock & Roll een rage over de hele wereld.
vrijdag 11 februari 2022
Blowin’ in the wind
“Blowin ‘in the Wind” is een lied geschreven door Bob Dylan en uitgebracht op zijn album uit 1963, “The Freewheelin’ Bob Dylan”.
De song klinkt als een preek/sermoen en stelt vragen…vragen, waarop eigenlijk geen antwoord wordt verwacht.
Het refrein “The answer, my friend, is blowin’ in the wind” is ondoordringbaar en tegelijk dubbelzinnig, het slaat je recht in het gelaat, klaar als een klontje en tegelijk ongrijpbaar, als de wind zelf.
Dylan schreef en speelde oorspronkelijk een song met twee strofes. De eerste publieke opname circuleert onder Dylan kenners (sorry voor de naam) en is uit Gerde’s Folk City, opgenomen op 16 april 1962.
Kort na dit optreden voegde Dylan de middelste strofe toe aan de song.
Het lied werd voor het eerst gepubliceerd in mei 1962, in de zesde editie van Broadside, het tijdschrift opgericht door Pete Seeger en gewijd aan "topical songs" (actualiteits nummers).
In juni 1962 werd het lied gepubliceerd in Sing Out, vergezeld van Dylan’s commentaar :
“There ain’t too much I can say about this song except that the answer is blowing in the wind. It ain’t in no book or movie or TV show or discussion group. Man, it’s in the wind—and it’s blowing in the wind. Too many of these hip people are telling me where the answer is but oh I won’t believe that. I still say it’s in the wind and just like a restless piece of paper it’s got to come down some …But the only trouble is that no one picks up the answer when it comes down so not too many people get to see and know …and then it flies away I still say that some of the biggest criminals are those that turn their heads away when they see wrong and know it’s wrong. I’m only 21 years old and I know that there’s been too many …You people over 21, you’re older and smarter”
In zijn hoestekst voor “The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991”, schrijft John Bauldie dat het Pete Seeger was die voor het eerst wees op de gelijkenis tussen de melodie van “Blowin ‘in the Wind” en deze van de oude negro-spiritual “No More Auction Block ‘.
Volgens Alan Lomax in zijn “The Folk Songs of North America” is het lied ontstaan in Canada en werd het gezongen door voormalige slaven diehier naartoe gevlucht waren nadat Groot Brittannië de slavernij had afgeschaft in 1833.
In 1978 gaf Dylan zelf zijn bron toe : “‘Blowin’ in the Wind’ has always been a spiritual. I took it off a song called ‘No More Auction Block’ — that’s a spiritual and ‘Blowin’ in the Wind’ follows the same feeling.”
Dylan zelf zong “No more Auction Block” in “The Gaslight Café” in oktober 1962 (The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991).
“Blowin ‘in the Wind” is waarschijnlijk de ultieme hymne van de burgerrechtenbeweging uit de jaren zestig.
De vroegste uitgebrachte cover van deze song is waarschijnlijk deze van het Chad Mitchell Trio, opgenomen juni 1962 en uitgebracht op hun Kapp LP “In action!”. Dit album werd later opnieuw uitgegeven onder de titel “Blowin’ In de wind.
Wanneer Bob “Blowin’ in the Wind” zelf zong in Gerde’s introduceerde hij de song zo : “ Here’s one that’s called “How Many Roads Must a Man Walk Down”….Here’s a song that’s in sort of a set… set pattern of songsthat say… a little more than”I love you, and you love me,An’… let’s go over to the banks of Italy, And we’ll raise a half a family, You for me, and me for me…”
Joan Baez (onvermijdelijk hier) herinnert zich: “I don’t remember the exact first time, but I remember leaving Gerde’s Folk City in New York City, and I heard Bob do it, maybe not the first time, but he had just written it.And I got into a cab and I was so excited. Bob put me in the cab, actually, and I drove off and I wanted the world to know I’d been in on this phenomenal episode, this incredible new song. And I was trying [laughs] to tell the New York cab driver about it. “You wouldn’t believe this. I mean, this is amazing. This is real poetry.” [laughs] He said, “Does it rhyme?” [laughs] I said, “Yeah.” He says, “Okay.” [laughs] He wasn’t impressed. But something in me knew, probably, it was one of the songs that would last forever. “
The New World Singers (Gil Turner, Bob Cohen, Delores Dixon en Happy Traum) waren de eerste om dit nummer op te nemen, in 1962.
Volgens de Smithsonian Folkways website zou Dylan Gil Turner backstage hebben benaderd en gevraagd of hij “Blowin’ in the Wind” voor hen mocht zingen. Turner was zo onder de indruk, dat hij Dylan vroeg of hij het lied mee mocht nemen naar het podium om het met de groep te zingen.
Zegt Bob Cohen: “So one day Dylan says to us: “Hey, I got this new song” and we go down to the basement at Gerdes (filled with rats, roaches and other folkies) and he sings his new song: “Blowin’ In the Wind”which was based on the melody of “No More Auction Block”. In those days we spoke of “borrowing” tunes, something Pete Seeger called “the folk process”. Woody Guthrie and Joe Hill and even J.S.Bach had done it. We thought it was great and started to sing it. We would bring Dylan up on that postage stamp of a stage to sing it along with us. It seemed to me then as it does now that his re-working or recreation of that spiritual carried on its original message and was in itself a song of resistance to all the injustice in the world. We would go on to sing it in Mississippi in 1963-64 where it became a civil-rights anthem. During our sets at Gerdes, Dylan would sit at the bar drinking wine that we often bought for him. He listened to us night after night. After about a year when we made an album for Ahmet Ertegun, head of Atlantic records and son of a Turkish diplomat, (Ahmet loved the blues and he is wonderfully portrayed in the recent film “Ray”), Dylan would write the liner notes for our album much in the same style he uses in his new book, “Chronicles”, writing generously about each of us. Ironically, when we sang “Blowin’ In The Wind” for Ahmet Ertegun he said that if we could change the lyrics to make it a love song then he would include it on our album! But we were too far into the essence of that song to change it, singing it at college rallies to raise money for the Student Non-Violent Coordinating Committee and its voter registration work in the South. When Moe Asch (Folkways) decided to release an album of topical songs on Broadside Records (Broadside, the topical song magazine that first printed many of Dylan’s songs along with others) we were asked to sing “Blowin’ In the Wind” and we did – making it the first recording of that song, even before Bob did it on Columbia Records.”
De song klinkt als een preek/sermoen en stelt vragen…vragen, waarop eigenlijk geen antwoord wordt verwacht.
Het refrein “The answer, my friend, is blowin’ in the wind” is ondoordringbaar en tegelijk dubbelzinnig, het slaat je recht in het gelaat, klaar als een klontje en tegelijk ongrijpbaar, als de wind zelf.
Dylan schreef en speelde oorspronkelijk een song met twee strofes. De eerste publieke opname circuleert onder Dylan kenners (sorry voor de naam) en is uit Gerde’s Folk City, opgenomen op 16 april 1962.
Kort na dit optreden voegde Dylan de middelste strofe toe aan de song.
Het lied werd voor het eerst gepubliceerd in mei 1962, in de zesde editie van Broadside, het tijdschrift opgericht door Pete Seeger en gewijd aan "topical songs" (actualiteits nummers).
In juni 1962 werd het lied gepubliceerd in Sing Out, vergezeld van Dylan’s commentaar :
“There ain’t too much I can say about this song except that the answer is blowing in the wind. It ain’t in no book or movie or TV show or discussion group. Man, it’s in the wind—and it’s blowing in the wind. Too many of these hip people are telling me where the answer is but oh I won’t believe that. I still say it’s in the wind and just like a restless piece of paper it’s got to come down some …But the only trouble is that no one picks up the answer when it comes down so not too many people get to see and know …and then it flies away I still say that some of the biggest criminals are those that turn their heads away when they see wrong and know it’s wrong. I’m only 21 years old and I know that there’s been too many …You people over 21, you’re older and smarter”
In zijn hoestekst voor “The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991”, schrijft John Bauldie dat het Pete Seeger was die voor het eerst wees op de gelijkenis tussen de melodie van “Blowin ‘in the Wind” en deze van de oude negro-spiritual “No More Auction Block ‘.
Volgens Alan Lomax in zijn “The Folk Songs of North America” is het lied ontstaan in Canada en werd het gezongen door voormalige slaven diehier naartoe gevlucht waren nadat Groot Brittannië de slavernij had afgeschaft in 1833.
In 1978 gaf Dylan zelf zijn bron toe : “‘Blowin’ in the Wind’ has always been a spiritual. I took it off a song called ‘No More Auction Block’ — that’s a spiritual and ‘Blowin’ in the Wind’ follows the same feeling.”
Dylan zelf zong “No more Auction Block” in “The Gaslight Café” in oktober 1962 (The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991).
“Blowin ‘in the Wind” is waarschijnlijk de ultieme hymne van de burgerrechtenbeweging uit de jaren zestig.
De vroegste uitgebrachte cover van deze song is waarschijnlijk deze van het Chad Mitchell Trio, opgenomen juni 1962 en uitgebracht op hun Kapp LP “In action!”. Dit album werd later opnieuw uitgegeven onder de titel “Blowin’ In de wind.
Wanneer Bob “Blowin’ in the Wind” zelf zong in Gerde’s introduceerde hij de song zo : “ Here’s one that’s called “How Many Roads Must a Man Walk Down”….Here’s a song that’s in sort of a set… set pattern of songsthat say… a little more than”I love you, and you love me,An’… let’s go over to the banks of Italy, And we’ll raise a half a family, You for me, and me for me…”
Joan Baez (onvermijdelijk hier) herinnert zich: “I don’t remember the exact first time, but I remember leaving Gerde’s Folk City in New York City, and I heard Bob do it, maybe not the first time, but he had just written it.And I got into a cab and I was so excited. Bob put me in the cab, actually, and I drove off and I wanted the world to know I’d been in on this phenomenal episode, this incredible new song. And I was trying [laughs] to tell the New York cab driver about it. “You wouldn’t believe this. I mean, this is amazing. This is real poetry.” [laughs] He said, “Does it rhyme?” [laughs] I said, “Yeah.” He says, “Okay.” [laughs] He wasn’t impressed. But something in me knew, probably, it was one of the songs that would last forever. “
The New World Singers (Gil Turner, Bob Cohen, Delores Dixon en Happy Traum) waren de eerste om dit nummer op te nemen, in 1962.
Volgens de Smithsonian Folkways website zou Dylan Gil Turner backstage hebben benaderd en gevraagd of hij “Blowin’ in the Wind” voor hen mocht zingen. Turner was zo onder de indruk, dat hij Dylan vroeg of hij het lied mee mocht nemen naar het podium om het met de groep te zingen.
Zegt Bob Cohen: “So one day Dylan says to us: “Hey, I got this new song” and we go down to the basement at Gerdes (filled with rats, roaches and other folkies) and he sings his new song: “Blowin’ In the Wind”which was based on the melody of “No More Auction Block”. In those days we spoke of “borrowing” tunes, something Pete Seeger called “the folk process”. Woody Guthrie and Joe Hill and even J.S.Bach had done it. We thought it was great and started to sing it. We would bring Dylan up on that postage stamp of a stage to sing it along with us. It seemed to me then as it does now that his re-working or recreation of that spiritual carried on its original message and was in itself a song of resistance to all the injustice in the world. We would go on to sing it in Mississippi in 1963-64 where it became a civil-rights anthem. During our sets at Gerdes, Dylan would sit at the bar drinking wine that we often bought for him. He listened to us night after night. After about a year when we made an album for Ahmet Ertegun, head of Atlantic records and son of a Turkish diplomat, (Ahmet loved the blues and he is wonderfully portrayed in the recent film “Ray”), Dylan would write the liner notes for our album much in the same style he uses in his new book, “Chronicles”, writing generously about each of us. Ironically, when we sang “Blowin’ In The Wind” for Ahmet Ertegun he said that if we could change the lyrics to make it a love song then he would include it on our album! But we were too far into the essence of that song to change it, singing it at college rallies to raise money for the Student Non-Violent Coordinating Committee and its voter registration work in the South. When Moe Asch (Folkways) decided to release an album of topical songs on Broadside Records (Broadside, the topical song magazine that first printed many of Dylan’s songs along with others) we were asked to sing “Blowin’ In the Wind” and we did – making it the first recording of that song, even before Bob did it on Columbia Records.”
donderdag 10 februari 2022
Geografie van de blues (2)
Kansas City (Missouri):
In de jaren dertig en veertig was Kansas City een centrum voor zowel de blues als de jazz. De stad maakte in de jaren zestig naam in de muziek door de Rock 'n Roll-klassieker 'Kansas City' van Wilbert Harrison.
In de jaren dertig en veertig was Kansas City een centrum voor zowel de blues als de jazz. De stad maakte in de jaren zestig naam in de muziek door de Rock 'n Roll-klassieker 'Kansas City' van Wilbert Harrison.
dinsdag 1 februari 2022
Bar-Kays Day
Op 1 februari 1982 wordt in Memphis in Tennessee deze dag uitgeroepen tot Bar-Kays Day.
The Bar-Kays zijn in de jaren zestig de groep die zanger Otis Redding begeleidt. In 1967 heeft de formatie een grote hit met Soulfinger. Op 10 december 1967 komen Otis Redding, zijn manager en vier leden van de Bar-Kays om het leven bij een vliegtuig ongeluk bij Lake Montana. De vier Bar-Kays leden zijn: Jimmy King (gitaar), Ronnie Caldwell (orgel), Phalon Jones (saxofoon) en Carl Cunningham (drums). Ben Cauleu (trompet) overleeft het ongeluk. Samen met bassist James Alexander, die de vlucht gemist heeft omdat hij zijn huurauto moest terugbrengen, richt Cauleu een nieuwe Bar-Kays formatie op. Deze formatie is ondermeer te horen op het album Hot Buttered Soul van Isaac Hayes.
The Bar-Kays zijn in de jaren zestig de groep die zanger Otis Redding begeleidt. In 1967 heeft de formatie een grote hit met Soulfinger. Op 10 december 1967 komen Otis Redding, zijn manager en vier leden van de Bar-Kays om het leven bij een vliegtuig ongeluk bij Lake Montana. De vier Bar-Kays leden zijn: Jimmy King (gitaar), Ronnie Caldwell (orgel), Phalon Jones (saxofoon) en Carl Cunningham (drums). Ben Cauleu (trompet) overleeft het ongeluk. Samen met bassist James Alexander, die de vlucht gemist heeft omdat hij zijn huurauto moest terugbrengen, richt Cauleu een nieuwe Bar-Kays formatie op. Deze formatie is ondermeer te horen op het album Hot Buttered Soul van Isaac Hayes.
zondag 23 januari 2022
Animals / Pink Floyd
Op 23 januari 1977 wordt het album Animals van Pink Floyd uitgebracht. Animals is de opvolger van het succesvolle Wish You Were Here uit 1975. Twee nummers, Raving And Drooling en You've Got To Be Crazy die Pink Floyd jaren geleden al heeft geschreven, worden omgedoopt tot respectievelijk Sheep en Dogs. Op Animals worden varkens, honden en schapen gebruikt als metaforen voor leden van de huidige maatschappij. Inspiratiebron is het boek Animal Farm van George Orwell. Animals is opgenomen in de Britannia Row Studios in Londen, en komt op 12 februari 1977 de Nederlandse LP Top 50 binnen. Het album staat in de week van 26 Februari 1977 één week op de eerste plaats. Na het uitkomen van het album gaat Pink Floyd onder de naam In The Flesh Tour op tournee. Tijdens de concerten worden Dave Gilmour, Roger Waters, Nick Mason en Richard Wright bijgestaan door Dick Parry (saxofoon) en Snowy White (gitaar). Op 17, 18 en 19 Februari 1977 staat Pink Floyd in de Oude Ahoy Hal in Rotterdam. De setlist bestaat uit het gehele album Animals, gevolgd door een integrale uitvoering van het album Wish You Were Here.
De hoes van Animals levert de nodige problemen op. Roger Waters wil perse dat het opblaasbare varken dat wordt gebruikt echt boven de Battersea Power Station in Lonen zou vliegen. Het nemen van deze foto neemt uiteindelijk drie dagen in beslag. Op de eerste dag is het fantastisch weer met een prachtige dramatische lucht, maar het opblazen van het enorme varken neemt te veel tijd in beslag en gaat halverwege ook door technische problemen de mist in. Op de tweede dag is de scherpschutter die is ingehuurd om in te grijpen mocht het misgaan wegens de kosten niet ingehuurd. Een dure misrekening, omdat door de harde wind het varken op deze tweede dag losschiet en boven Zuid-Oost London op eigen houtje rondvliegt. Gelukkig komt het varken in een weiland bij Kent terecht. Op de derde dag gaat alles naar wens. Toch worden de foto's van deze dag niet gebruikt voor de uiteindelijke hoes. De hoes van Animals is samengesteld uit foto's van de eerste dag (De fabriek met de prachtige lucht) en de laatste dag (Het varken).
De hoes van Animals levert de nodige problemen op. Roger Waters wil perse dat het opblaasbare varken dat wordt gebruikt echt boven de Battersea Power Station in Lonen zou vliegen. Het nemen van deze foto neemt uiteindelijk drie dagen in beslag. Op de eerste dag is het fantastisch weer met een prachtige dramatische lucht, maar het opblazen van het enorme varken neemt te veel tijd in beslag en gaat halverwege ook door technische problemen de mist in. Op de tweede dag is de scherpschutter die is ingehuurd om in te grijpen mocht het misgaan wegens de kosten niet ingehuurd. Een dure misrekening, omdat door de harde wind het varken op deze tweede dag losschiet en boven Zuid-Oost London op eigen houtje rondvliegt. Gelukkig komt het varken in een weiland bij Kent terecht. Op de derde dag gaat alles naar wens. Toch worden de foto's van deze dag niet gebruikt voor de uiteindelijke hoes. De hoes van Animals is samengesteld uit foto's van de eerste dag (De fabriek met de prachtige lucht) en de laatste dag (Het varken).
vrijdag 21 januari 2022
Jackie Wilson
Soul zanger Jackie Wilson overlijdt op 21 januari 1984 in Mount Holly, New Jersey, na zo'n acht jaar in een comatueuze toestand te zijn gehouden.
Jack Leroy Wilson Jr. wordt op 9 juni 1934 in Detroit, Michigan geboren, en begint in 1953 zijn zangcarriere in de Rr&B/Doo-Wop-groep Billy Ward & The Dominoes, waarin hij de opvolger is van Clyde McPhatter, die leadzanger van The Drifters wordt. Met de Dominoes maakt Wilson tussen 1953 en 1957 een stuk of twintig opnamen voor Federal, King en Decca. Daarna gaat hij als solist verder op het Brunswick label en heeft al gauw succes met het novelty-achtige Reet Petite uit 1957, en de tienerschuiver Lonely Teardrops uit 1959. Beide songs zijn geschreven door de latere Motown-baas Berry Gordy Jr. Beinvloed door Mario Lanza brengt Wilson operaballades als Night en Alone At Last, die op single gekoppeld worden aan stevige R&;B-nummers als Doggin' Around en A Woman, A Lover, A Friend. Met Sam Cooke is Wilson een van de eersten die zich buiten het traditionele R&B/Gospel-concept begeeft. Tussen 1957 en 1964 scoort hij maar liefst dertig hits en bereikt hij zowel bij een zwart als een blank publiek een grote populariteit als live-performer door zijn geweldige stembereik en gevoel voor drama. Na zijn laatste grote hits, het Motown-achtige Whispers en Higher And Higher, vindt hij geen aansluiting bij de nieuwe stromingen in de zwarte muziek en zoekt hij grotendeels zijn toevlucht tot het oldies-circuit. Tijdens een optreden in het Latino Casino in New Jersey in September 1975 wordt hij getroffen door een bijna fatale hartaanval, waardoor hij in voortdurende (half)coma-toestand jarenlang in het ziekenhuis verpleegd moet worden. Na zijn dood bereikt begin 1987 het nummer Reet Petite wederom de hoogste regionen van de hitparade, doordat iemand op het lucratieve idee komt het te ondersteunen door een animatiefilmpje. Hetzelfde gebeurt met I Get The Sweetest Feeling en Higher And Higher. Drie jaar na zijn overlijden wordt Jackie Wilson op 21 januari 1987 opgenomen in de Rock And Roll Hall Of Fame. Begin 1987 scoort Jackie Wilson in Nederland zijn eerste nummer 1-hit. Reet Petite (uit 1957) staat vanaf 14 februari 1987 twee weken op nummer 1 in de Top 40.
Jackie Wilson is 49 jaar geworden.
maandag 10 januari 2022
Geografie van de blues (1)
Baton Rouge:
Als je je afvraagt waar en wanneer de swampblues van Louisiana is ontstaan, dan moet je zijn in Baton Rouge in de jaren vijftig. Uit Baton Rouge en omgeving kwamen bluesartiesten als Slim Harpo en Lightnin' Slim.
Louisiana is een staat die rijk is aan inheemse muzikale stijlen, waaronder jazz, cajun, zydeco en swamp pop. Daarnaast heeft de Louisiana-blues wat haar sound betreft veel te danken aan de naoorlogse elektrische Chicago-blues. Kenmerkend is de losse blues, veel minder emotioneel beladen dan andere varianten, luie ritmes, overladen echo's.
Als je je afvraagt waar en wanneer de swampblues van Louisiana is ontstaan, dan moet je zijn in Baton Rouge in de jaren vijftig. Uit Baton Rouge en omgeving kwamen bluesartiesten als Slim Harpo en Lightnin' Slim.
Louisiana is een staat die rijk is aan inheemse muzikale stijlen, waaronder jazz, cajun, zydeco en swamp pop. Daarnaast heeft de Louisiana-blues wat haar sound betreft veel te danken aan de naoorlogse elektrische Chicago-blues. Kenmerkend is de losse blues, veel minder emotioneel beladen dan andere varianten, luie ritmes, overladen echo's.
zaterdag 18 december 2021
Rock Around The Clock
Wanneer opgewonden jongeren in Castricum op 18 december 1956 proberen een fietsenrek op de rijweg te zetten worden zij door de politie uiteengejaagd. Aanleiding voor de commotie is de film Rock Around The Clock die in de Nederlandse bioscopen draait. In Dordrecht en Assen is het al eerder tot botsingen gekomen tussen de politie en "rock’n'roll" roepende jongeren. In Apeldoorn mag Rock Around The Clock niet eens worden vertoond. In Gouda wordt dit wel toegestaan, maar zonder geluid. Niet alleen in Nederland zorgt de film voor ongekende taferelen. In Manchester in Engeland wordt de film twintig minuten stil. In Londen breken er ook rellen uit.
Rock Around The Clock is een rolprent met een flinterdun verhaaltje over de doorbraak van een plattelandsorkest, vertolkt door Bill Haley en zijn groep The Comets. Muziek is de hoofdmoot in Rock Around The Clock, want ook Freddie Bell & The Bellboys, The Platters, Ernie Maresca en Alan Freed laten van zich horen.
dinsdag 7 december 2021
Hugues Aufray en Bob Dylan
In 1962 was Hugues Aufray in New York City. In Greenwich Village kwam hij in aanraking met de opwinding van de folk-revival beweging en ontmoette Bob Dylan. De twee hadden een persoonlijke band en Aufray geraakte geïnspireerd door de jonge Amerikaan en zijn songs.
Hugues was 31 en vader. Dylan was 20.
Bij terugkeer naar Frankrijk introduceerde Aufray de “akoestische folk-stijl” in de Franse pop.
Hugues zegt : “J’ai eu un coup de foudre. Un peu comme en amour. Ce mec est unique, il ne ressemble à personne. Malheureusement, je parle mal l’anglais et je ne comprends pas grand-chose… Mais le courant passe »
Ze blijven in kontakt met elkaar.
In het voorjaar van 1964 komt Dylan, net voordat hij terugkeert naar de Verenigde Staten om daar “Another side of Bob Dylan” op te nemen, naar Frankrijk. Hugues haalt hem af op “Le Bourget” en Dylan verblijft bij Hugues Aufray in Parijs.
Aufray is ondertussen beginnen werken aan (met Pierre Delanoë en Jean-Pierre Sabar) aan vertalingen van songs van Dylan voor een Frans album.
Ze brengen samen verschillende dagen door, en Dylan zal (ongecrediteerd) harmonica spelen op een paar songs van “Aufray chante Dylan”.
Dylan zal Hugues de slappe lach bezorgen wanneer hij Camembert probeert te eten met een lepel. (“Down the Highway”)
“Aufray chante Dylan”, verscheen in 1965 en sloeg in Frankrijk in als een bom.
Uit dit album kwamen twee franse EP’s.
Face 1 / Side 1
1. La Fille Du Nord…..(Girl From The North Country)
2. Ce Que Je Veux Surtout…..(All I Really Want To Do)
3. Ce N’Était Pas Moi…..(It Ain’t Me Babe)
4. Oxford Town
5. Corrina Corrina
6. Cauchemar Psychomoteur…..(Motorpsycho Nightmare)
Face 2 / Side 2
7. Les Temps Changent…..(Times They Are A-Changin’)
8. La Ballade de Hollis Brown…..(Ballad Of Hollis Brown)
9. La Mort Solitaire De Hattie Carrol…..(Lonesome Death Of Hattie Carroll)
10.Dieu Est A Nos Côtés…..(With God On Our Side)
11.Le Jour Où Le Bateau Viendra…..(When The Ship Comes In)
De hoestekst van Pierre Delanoë :
Bien avant que les premières chansons de Bob Dylan n’arrivent jusqu’à nous Hugues Aufray, qui les connaissait depuis l’Amérique, disait à qui voulait l’entendre:
“Dylan c’est formidable, un de ces jours j’enregistrerai un album qui lui sera entièrement consacré, vous verrez que ce sera très important”.
Le voici cet album et je crois réellement qu’il est trés important pour la chanson.
Il y avait pour le réaliser quelques difficultés à résoudre: d’abord le passage de l’anglais, langue contractée, au français, langue prolixe. Ensuite l’abondance dans le texte d’anglicisme, d’américanisme et surtout de “Dylanisme”. Enfin, la transposition du “son Dylan” en “son Aufray”.
Ces problémes ont été résolus et je crois que vous allez entendre du “jamais entendu”.
Certains auditeurs seront peut-être un peu déroutés à la première écoute, mais la sincérité du créateur comme celle de l’interprète finiront par les toucher au coeur.
On peut vraiment parler d’événement, car, en chantant cet auteur américain, Hugues Aufray ressuscite sous une forme moderne un genre bien français oublié depuis un demi-siècle: la “complainte” pleine de vérités populaires, de fraîcheur poétique et de simplicité musicale.
Voilà pourquoi je n’hésite pas à dire que naissent aujourd’hui dans ce disque les premières chansons du folklore international de notre temps.
In 2010 zal Aufray nog een Dylan album opnemen “New Yorker” In de liner notes schrijft Dylan, vertaald in het Frans : « Hugues a traduit et enregistré beaucoup de mes chansons et j’ai parfois l’impression qu’elles ont d’abord été écrites en français et que c’est moi qui, ensuite, les ai traduites. Il est un ami cher. »
Hugues was 31 en vader. Dylan was 20.
Bij terugkeer naar Frankrijk introduceerde Aufray de “akoestische folk-stijl” in de Franse pop.
Hugues zegt : “J’ai eu un coup de foudre. Un peu comme en amour. Ce mec est unique, il ne ressemble à personne. Malheureusement, je parle mal l’anglais et je ne comprends pas grand-chose… Mais le courant passe »
Ze blijven in kontakt met elkaar.
In het voorjaar van 1964 komt Dylan, net voordat hij terugkeert naar de Verenigde Staten om daar “Another side of Bob Dylan” op te nemen, naar Frankrijk. Hugues haalt hem af op “Le Bourget” en Dylan verblijft bij Hugues Aufray in Parijs.
Aufray is ondertussen beginnen werken aan (met Pierre Delanoë en Jean-Pierre Sabar) aan vertalingen van songs van Dylan voor een Frans album.
Ze brengen samen verschillende dagen door, en Dylan zal (ongecrediteerd) harmonica spelen op een paar songs van “Aufray chante Dylan”.
Dylan zal Hugues de slappe lach bezorgen wanneer hij Camembert probeert te eten met een lepel. (“Down the Highway”)
“Aufray chante Dylan”, verscheen in 1965 en sloeg in Frankrijk in als een bom.
Uit dit album kwamen twee franse EP’s.
Face 1 / Side 1
1. La Fille Du Nord…..(Girl From The North Country)
2. Ce Que Je Veux Surtout…..(All I Really Want To Do)
3. Ce N’Était Pas Moi…..(It Ain’t Me Babe)
4. Oxford Town
5. Corrina Corrina
6. Cauchemar Psychomoteur…..(Motorpsycho Nightmare)
Face 2 / Side 2
7. Les Temps Changent…..(Times They Are A-Changin’)
8. La Ballade de Hollis Brown…..(Ballad Of Hollis Brown)
9. La Mort Solitaire De Hattie Carrol…..(Lonesome Death Of Hattie Carroll)
10.Dieu Est A Nos Côtés…..(With God On Our Side)
11.Le Jour Où Le Bateau Viendra…..(When The Ship Comes In)
De hoestekst van Pierre Delanoë :
Bien avant que les premières chansons de Bob Dylan n’arrivent jusqu’à nous Hugues Aufray, qui les connaissait depuis l’Amérique, disait à qui voulait l’entendre:
“Dylan c’est formidable, un de ces jours j’enregistrerai un album qui lui sera entièrement consacré, vous verrez que ce sera très important”.
Le voici cet album et je crois réellement qu’il est trés important pour la chanson.
Il y avait pour le réaliser quelques difficultés à résoudre: d’abord le passage de l’anglais, langue contractée, au français, langue prolixe. Ensuite l’abondance dans le texte d’anglicisme, d’américanisme et surtout de “Dylanisme”. Enfin, la transposition du “son Dylan” en “son Aufray”.
Ces problémes ont été résolus et je crois que vous allez entendre du “jamais entendu”.
Certains auditeurs seront peut-être un peu déroutés à la première écoute, mais la sincérité du créateur comme celle de l’interprète finiront par les toucher au coeur.
On peut vraiment parler d’événement, car, en chantant cet auteur américain, Hugues Aufray ressuscite sous une forme moderne un genre bien français oublié depuis un demi-siècle: la “complainte” pleine de vérités populaires, de fraîcheur poétique et de simplicité musicale.
Voilà pourquoi je n’hésite pas à dire que naissent aujourd’hui dans ce disque les premières chansons du folklore international de notre temps.
In 2010 zal Aufray nog een Dylan album opnemen “New Yorker” In de liner notes schrijft Dylan, vertaald in het Frans : « Hugues a traduit et enregistré beaucoup de mes chansons et j’ai parfois l’impression qu’elles ont d’abord été écrites en français et que c’est moi qui, ensuite, les ai traduites. Il est un ami cher. »
Abonneren op:
Posts (Atom)