De Britse zanger Joe Cocker is op 70-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van longkanker. Dat meldden verschillende Britse media maandagavond.
Cocker is vooral bekend van nummers als 'You Are So Beautiful' en 'Unchain My Heart'.
In 1964 brak hij door en bracht sindsdien veertig albums uit. Voor 'Up Where We Belong', een duet met Jennifer Warnes, kreeg hij in 1983 een Grammy.
In 1969 scoorde hij een enorme hit met With a Little Help from My Friends, een cover van een nummer van The Beatles. Datzelfde jaar gaf hij een optreden op het legendarische Woodstock.
Cocker leefde sinds de jaren zeventig in de Verenigde Staten. De laatste jaren woonde hij met zijn vrouw Pam op een afgelegen boerderij in Colorado.
The Rolling Stones: de grootste rock & roll-band ter wereld met een lange geschiedenis.
In het begin van de jaren zestig heerst in Engeland de skiffle-rage, alleen in obscure clubs leggen excentrieke figuren de bacil van een ziekte die spoedig de hele Britse muziekwereld in haar greep krijgt. Die clubs zijn de Roundhouse en de Ealing (Blues) Club, de excentrieke pioniers heten Cyril Davies en Alexis Korner. De ziekte is op blues en r&b gebaseerde beat en rock & roll. Korner en Davies, de skiffle beu, spelen in de clubs Amerikaans getinte bluesmuziek, waarvoor Chicago-bluesman Muddy Waters de belangrijkste inspiratie levert. Korners groep, later Blues Incorporated, is een gezelschap van komende en gaande jongelingen die niet vies zijn van een rockertje à la Chuck Berry of Bo Diddley.
In dit gezelschap treffen Jagger, Richards, Watts en Brian Jones elkaar. Mick en Keith kennen elkaar van de lagere school. Samen met hun wederzijdse vriend Dick Taylor (gitaar, drums) en nog twee anderen vormen zij hun eerste groep. In Korners broeinest treffen ze drummer Charlie Watts, die in Alexis Korners Blues Incorporated werkt. In de Ealing Club ontmoeten ze gitarist Brian Jones (geboren Lewis Brian Hopkin-Jones, 28 maart '42), die dan met pianist Ian Stewart samenwerkt en een eigen groep wil formeren. Jagger, die regelmatig bij Korner zingt, voegt zich bij Jones en Stewart, gevolgd door Richards en Taylor. De eerste drummer wordt Tony Chapman. Door toedoen van Korner belandt de groep juni '62 voor haar eerste optreden in de Londense Marquee-club.
Enkele personeelswisselingen volgen: Taylor kiest voor de studie, maar duikt later weer op in The Pretty Things, na audities wordt bassist Bill Wyman (24 oktober '36) zijn vervanger, en Watts neemt de plaats in van Chapman. The Rolling Stones zijn dan, eind '62, een feit. De groepsnaam is ontleend aan het Muddy Waters-nummer Rolling Stone. Waters blijkt in vele opzichten het lichtend voorbeeld voor de groep. In groepsbezetting, repertoirekeuze, muzikale aanpak en agressie zijn The Rolling Stones de eerste Engelse band die inhaakt op de Chicago-blues-beweging.
Randy Newman is de schrijver van de hit Lonely at the Top. Frank Sinatra en Barbra Streisand weigerden allebei Lonely At The Top te zingen. Maker Randy Newman voerde het dus zelf maar uit en het werd een wereldhit en een evergreen. Newman had het lied wel degelijk geschreven met Sinatra voor ogen: ,,Het leek me hip en grappig, de eenzame Sinatra somber leunend tegen de lantarenpaal met 20 miljoen op de bank. Ik speelde hem de song voor, maar hij weigerde zonder veel commentaar. Daarna speelde ik het voor Barbara Streisand en ook die zag er van af. Zij dacht dat de luisteraar de tekst letterlijk zouden nemen. ,,In de popmuziek zijn de mensen niet gewend aan ironie, woorden betekenen wat ze zeggen”, aldus Randy Newman.
De 51 Amerikaanse staten hebben ieder zo hun eigen favoriete en succesvolle artiest.
In de komende 51 afleveringen komen alle staten aan bod met een kort overzicht van de artiesten die, behalve er geboren zijn, zich het meest met die staat identificeerden. Bekende voorbeelden: Arkansas-Johnny Cash, Californië-Brian Wilson (Beach Boys), Georgia-Ray Charles en Texas-Buddy Holly.
Maar wie vertegenwoordigt Hawaii, Alaska, Florida of New York ?
In deze 26e aflevering:
Missouri
We moge natuurlijk Sheryl Crow en Big Joe Turner niet onvermeld laten bij de grootsten uit Missouri. Normaal gesproken was er nu ook extra aandacht geschonken aan artiest nummer 1 Chuck Berry, maar speciaal voor Krekel Coen (een andere reden om Missouri prominent Eminem te vermelden op deze site is er niet) het volgende clipje:
Het meest prominente instrument in de traditionele Ierse muziek is, tot op de dag van vandaag de viool (fiddle, Iers: fidil). In het begin van de 18e eeuw waren vader en zoon Neal uit Dublin de vroegst bekende importeurs, en zelfs mogelijk de eerste bouwers van de viool in Ierland. Daarbij is het evident dat zij een graad van vaardigheid in het spelen van het instrument bezaten. Het is niet uitgesloten dat er reeds eerdere importeurs van het instrument bestonden. Doch het is bekend dat de Neals in de jaren 1720 in violen hebben gehandeld, die ofwel door anderen of door henzelf waren gemaakt of bij anderen waren besteld.
Nog vóór de invoering van de in Italië ontwikkelde fretloze barokviool, bestonden er vroegere versies van soortgelijke strijkinstrumenten. Deze waren reeds sinds de middeleeuwen zowel in het continentale Europa, als op de insulaire gebieden, waaronder ook in Ierland in gebruik. De 'moderne' viool werd aan het einde van de 16e eeuw in Engeland ingevoerd en verspreid, en kwam vanaf 1650, vooral rond 1660 na de 'Restoration', in de mode. In de periode van vóór 1680 is er melding gemaakt van de populariteit van de viool in Schotland. Er wordt gemeld dat in 1604, een 'fiddle' en een paar virginalen vanuit Londen naar Ierland waren uitgevoerd met Earl of Thomond (noordelijk gebied van Munster) als bestemming. Zo zijn er ook de meldingen van de viool in Christ Church Cathedral in Dublin (1636/37), alsmede van niet-kerkelijke beroepsinstrumentalisten (1673/74).
Het mag duidelijk zijn dat het instrument niet alleen populair was bij de sociale middenklasse. Er is bewijs dat de 'fiddle' het reeds in de 17e eeuw uitstekend deed bij het 'gewone' volk. Zo wordt in een rekening aan het einde van de 17e eeuw wordt vermeld, dat de burgers van Cork, zelfs in het geval dat zij zich niets anders konden veroorloven, hun kinderen naar verschillende activiteiten konden brengen, zoals dansen, schermen en 'fiddle'-spelen.
De in Ierland geboren Engelsman Richard Head (1637?-1686?), schreef (1674) op onsympathieke wijze over de fiddle als instrument :
"Their Sunday is the most leisure day they have in which they use all manner of sport: in every Field a Fiddle and the Lasses footing it till they are all of foam."
"..... play'd on an Instrument that makes a worser noise then a Key upon a Gridiron"
In 1681 verscheen 'The Journal of Thomas Dineley (†1695), met een verwijzing naar de Ierse muziek met oude en nieuwe instrumenten en de dans van het gewone volk ("ye Vulgar Irish") :
"At these meetings the young frye viz. Darby Teige Morogh Leeam Rinell Allsoon Flora Shevaune More Katleene Ishabeal Nooulla Maurych Timesheen Shinyed &c. appeare as gay as may be with their holyday apparell and with Piper, Harper or Fiddler, revell and dance the night throughout, make love and matches."
Er blijken meerdere meldingen te zijn, met verwijzingen naar het nieuwe instrument, in combinatie met de harp. Met als voorbeeld uit een gedicht van Laurence Whyte uit 1740 : Van de jonge zoons van een hereboer uit de Midlands wordt gezegd dat zij: "play the Bagpipes, Harp, or Fiddle" , terwijl de dochters door zijn vrouw werden onderwezen in "dance the Irish Trot at night".
's Zondags of op feestdagen de dochters:
"danc'd a Jig or Hornpipe,
Play'd on a Fiddle or Cornpipe"
.
Vocaal duo, David Skinner en Andrew Rose uit Engeland dat in de jaren ’60 vier singles uitbrengt.
Het grootste succes hebben Dave Skinner en Andrew Rose met ‘Sittin’ On A Fence’. Andere singles:"Step Out of Line"; "True Story" en "Crystal Ball" en twee elpees: Own Up enThat's All tussen 1966 en 1968.
"Sittin' on a Fence" uit 1966 is geschreven door Keith Richards en Mick Jagger, die het zelf met The Rolling Stones een jaar later uitbrengen.
Maggie May met op de B-kant Reason To Believe van Rod Stewart komt op 2 Oktober 1971 op de eerste plaats in de Billboard Hot 100. Ook het album waar de single opstaat, Every Picture Tells A Story komt op 2 Oktober 1971 op de eerste plaats in Amerika. Maggie May gaat over de vrouw die Rod Stewart op 16 jarige leeftijd tot een man maakt. De platenmaatschappij vindt Maggie May echter maar niets, en plaatst het nummer als B-kant op de single Reason To Believe, geschreven en in 1965 op plaat gezet door folkzanger Tim Hardin. Disc jockeys in Amerika denken er echter anders over en beginne massaal de eigenlijke B-kant, Maggie May, te draaien waardoor het nummer uitgroeit tot Stewart's eerste solo nr 1 hit. Op het album Unplugged... And Seated uit 1993 speelt Ron Wood op Maggie May acoustisch gitaar. Het is dan voor het eerst in 22 jaar dat Ron Wood en Rod Stewart, die samen in The Faces hebben gespeeld, weer samen op een podium staan. Rod Stewart verteld tijdens dit optreden het publiek dat, toen Maggie May uitgebracht werde, zijn huidige vrouw (Rachel Hunter) slechts 1 jaar oud was.
It's a long way to Tipperary is een lied dat beroemd werd in de Eerste Wereldoorlog. Het werd in 1912 geschreven door de Engelsman Jack Judge, wiens grootouders uit county Tipperary in Ierland (zie: locatie) kwamen. Hijzelf was echter nog nooit in Ierland geweest.
Het lied symboliseerde voor iedere soldaat het verlangen naar huis. Het lied werd in de Eerste Wereldoorlog eerst vertolkt door Ierse soldaten, maar later werd het geadopteerd door zowel de Russen als de Fransen.
Ook in de Tweede Wereldoorlog werd het lied vaak gezongen. In de film Das Boot (1981) wordt het door de Duitse onderzeebootbemanning gezongen.
Een aantal artiesten die bij Sun Records in Memphis hun eerste platen opnamen, kenden pas nadien een grote doorbraak. Elvis Presley mogen we bovenaan dat lijstje plaatsen zonder daarbij sterren als Johnny Cash en Jerry Lee Lewis te vergeten. Roy Orbison moet ook vermeld worden. Hij had al in diverse groepjes meegespeeld alvorens hij zich bij Sam Phillips van Sun Records aanmeldde. Na een auditie bij Sam kreeg hij in 1956 een platencontract angeboden en scoorde iets later een hit met Ooby Dooby. Orbison voelde zich niet echt thuis bij Sun Records. Hij vond dat Sam Phillips na het vertrek van Elvis richting RCA méér aandacht besteedde aan Jerry Lee Lewis dan aan hem. Hij vond dat er méér had gezeten in het succes van Ooby Dooby, want veel storm had dat nummer niet veroorzaakt.
Roy ging zich dan maar profileren als songwriter. Zo schreef hij op zekere dag een liedje opgedragen aan zijn toenmalige vrouw Claudette en speelde dat door aan The Everly Brothers die het als b-kant gebruikten voor hun single All I have to do is dream, een 45-toerenplaat die haast moeiteloos de eerste plaats in Billboard’s Hot One Hundred inpalmde. Dit zorgde ervoor dat Roy zijn naam als songschrijver beter in de etalage kon plaatsen. Roy is zich altijd blijven herinneren dat hij het nummer Only the lonely in zijn auto schreef die buiten op de oprit voor zijn huis geparkeerd stond. Ze waren té klein behuisd en schrijven is toch iets dat je in je eentje doet, dus eenzaam in de auto zitten pennen, deerde hem niet echt. Dat gevoel stimuleerde hem wel tijdens het schrijven van Only the lonely. Mensen hebben nu eenmaal mensen om zich heen nodig.
Na een show waarin The Everly Brothers in Indiana hadden opgetreden, stelde Roy Only the lonely aan Don en Phil voor, maar nadat Roy het hun had voorgespeeld, vond Don dat Roy het zelf moest inzingen, dat het echt iets voor hem was. Wat ik haast nergens lees, is het verhaal dat Roy het nummer in 1960 aan Presley wilde laten horen. Ik heb het verhaal van hem persoonlijk gehoord tijdens een gesprek dat ik ooit met Roy voerde. De studio was geboekt. Orbison reed van Texas waar hij toen woonde naar Nashville, arriveerde daar ‘s ochtends om zes uur, maar merkte dat Presley pas veel later zou opduiken. Uiteindelijk kwam van die hele sessie niets in huis en was Orbison zo aangedaan dat hij die energie absoluut kwijt wou en het nummer uiteindelijk dan maar zelf opnam.
Hij schreef de song samen met zijn toenmalige producer Joe Melson en nam het op voor diens Monument Label. Dat label was in 1958 in Washington opgericht door Fred Foster en Buddy Deane. Nadat Deane het label verlaten had, verhuisde Foster naar Hendersville, een stad aan de rand van Nashville. In de maand mei van 1960 werd Only the Lonely op single uitgebracht. De 25ste juli stond het nummer op de tweede plaats in Billboard’s Hot One Hundred, pal achter Brenda Lee. Haar single I’m sorry bleek té sterk om gepasseerd te worden.
Het succes van Only the lonely bezorgde The Big O nogal snel het imago van een melancholische zanger. Daarover zei hijzelf: “The sadness idea has a lot to do with my image over the years I guess: the black clotches and the shades. Also, it has to do with the fact that Only the lonely was the first hit and that was an incredible sad song. It’s synonymous with my name now. People obviously assume that my life is like that song, which is not really true at all. For the most part it’s been a glorious life”.
Toen Only the lonely in Engeland werd uitgebracht, bleef de single bij een eerste poging op de 36ste plaats haperen in de toenmalige top veertig, maar bij een tweede poging, ongeveer een maand later, schoot het nummer als een pijl uit een boog midden in de hitroos. Apetrots stond Roy te schitteren op de eerste plaats nadat Rickie Valance aan de kant was gezet die eind augustus nog op één stond met Tell Laura I love her. In de Nederlandse top veertig zat er voor Orbison een zevende plaats in en in België klom hij naar de zesde positie. Hier was het wachten tot in 1964 om met Pretty Woman de hilijsten aan te voeren.
In 1969 zou de legendarische countryzanger Sonny James op één geraken in de countrycharts met een geslaagde cover van Only the Lonely. Jaren later was het Chris Isaak die een hommage bracht aan zijn idool Roy Orbison door die eerste hit van The Big O op zijn repertoire te zetten en in te blikken.
In EMI-studio 2 van Abbey Road in Londen beginnen The Beatles op 6 december 1966 met de opnamen van Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band. When I’m Sixty-Four is het eerste nummer dat op de band wordt vastgelegd. Het is geen nieuw liedje. The Beatles hebben When I’m Sixty-Four al begin jaren zestig in de Cavern Club gespeeld. Paul wil het liedje nu opnemen, omdat zijn vader James 64 jaar is geworden in juli 1966. Within You Without You is op 3 april 1967 de laatste track die voor Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band wordt opgenomen. Op 1 juni 1967 wordt het album uitgebracht.
Only the lonely