Canon van de Nederlandse Popmuziek: 1960

Radio Veronica in de lucht

Op 15 oktober 1959 besluit een aantal radiohandelaren een radiostation te beginnen. Ze willen gaan uitzenden vanaf een schip in de Noordzee net buiten de territoriale wateren, zodat de overheid de zender geen strobreed in de weg kan leggen. De Vrije Radio Omroep Nederland (VRON) start in april 1960 met proefuitzendingen. Al snel wordt de naam veranderd in Radio Veronica. De zender wordt in korte tijd erg populair onder jongeren vanwege het uitzenden van populaire popmuziek, die doorgaans niet op de staatszenders Hilversum 1 en 2 te horen is. Deze populariteit trekt adverteerders aan, die voor de broodnodige inkomsten zorgen. Programmaleider Joost den Draaijer (Willem van Kooten) keert met nieuwe ideeën terug van een werkbezoek aan Amerikaanse commerciële stations. Horizontale programmering (elke dag op hetzelfde uur een vast programma met een vaste diskjockey) wordt ingevoerd, er komt een hitparade, de Veronica Top 40, jingles doen hun intrede en er komen drive-inn-shows in het land, waarbij het publiek de populaire dj’s live kan bewonderen. In de jaren zestig is er van serieuze concurrentie van andere piratenzenders geen sprake, maar begin jaren zeventig start Radio Nordzee International zijn uitzendingen vanaf het schip MEBO II, dat vlakbij het Veronicaschip voor anker is gegaan. Een felle concurrentiestrijd barst los, met als dieptepunt een bomaanslag op het schip van Radio Nordzee in opdracht van de directie van Veronica. Er vallen geen slachtoffers, maar vanaf dat moment maakt de overheid er serieus werk van om de zeezenders te verbieden en tekent in januari een wet die uitzenden vanaf schepen in de Noordzee verbiedt. Er komen grote protestacties, maar desondanks is het op 31 augustus 1974 afgelopen voor Radio Veronica en Radio Nordzee International. Veronica start als VOO een strijd om een officiële zendvergunning te krijgen. Met succes.

Meestergitaristen: Tommy Emmanuel

Lou Reed overleden

De invloedrijke Amerikaanse zanger, songwriter en gitarist Lou Reed is zondag 27 oktober 2013 op 71-jarige leeftijd overleden. Dat heeft het gezaghebbende Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone gemeld. Waaraan Reed is overleden, is nog niet bekend.

Reed maakte furore als soloartiest, maar ook als lid van de band The Velvet Underground. Die legendarische band werd in 1965 opgericht op initiatief van pop-art meester en schilder Andy Warhol. Die bracht de groep onder in zijn Factory, zijn door de Newyorkse underground bezochte atelier. De band ging begin jaren zeventig uiteen.

Als soloartiest scoorde Reed hits met nummers als Walk on the wildside, Sweet Jane en Vicious. Albums als New York en Berlin gelden als klassiekers van de rockmuziek.

In mei onderging Reed een levertransplantatie. Daarna liet hij zich in juni opnieuw voor het eerst voor een groot publiek zien. Hij was toen te gast bij het Cannes Lions International Festival of Creativity.

2 jaar http://gerritendekrekels.blogspot.nl/

Nu al 2 jaar in de lucht. Enkele cijfers:

Best gelezen berichten:

Geschiedenis van de Panfluit
Akkoordenleer deel 1
Johnny Cash top 50
Tom en Dick
Hurricane

Ons publiek komt uit

Nederland	7661
Verenigde Staten	1964
Rusland	1268
Duitsland	853
België	749
Frankrijk	169
Oekraïne	125
Verenigd Koninkrijk	112
Brazilië	50

Dank voor jullie aandacht en muziekinteresse !

As Tears Go By

Mede door het succes van Yesterday van The Beatles besluit Mick Jagger op 26 oktober 1965 As Tears Go By op te nemen. Hij heeft het nummer, samen met Keith Richards, in 1964 voor Marianne Faithfull geschreven. Mick Jagger wordt begeleid door een strijkkwartet. De andere leden van The Rolling Stones doen niet mee. As Tears Go By wordt in de IBC Studio in Londen opgenomen. De single, met op de B-kant 19th Nervous Breakdown, komt op 19 februari 1966 de Veronica Top 40 binnen. As Tears Go By bereikt de tweede plaats.

In Alle Staten: Georgia

De 51 Amerikaanse staten hebben ieder zo hun eigen favoriete en succesvolle artiest.
In de komende 51 afleveringen komen alle staten aan bod met een kort overzicht van de artiesten die, behalve er geboren zijn, zich het meest met die staat identificeerden. Bekende voorbeelden: Arkansas-Johnny Cash, Californië-Brian wilson (Beach Boys), Georgia-Ray Charles en Texas-Buddy Holly.

Maar wie vertegenwoordigt Hawaii, Alaska, Florida of New York ?

In deze 11e aflevering:
Georgia

Een van de meest muzikale staten, zo lijkt het:
Little Richard, Otis Redding, Brenda Lee, Ma Rainy Gladys Knight, Kanye West, Outkast: allemaal uit Georgia. Terecht een ode aan Georgia door Ray Charles.

Geschiedenis van de gitaar (8)

Ook de surfmuziek zorgde voor een popularisering van de gitaar. In het begin had deze stijl alleen succes aan de Amerikaanse Westkust, maar na een tijdje sloeg de muziek in de gehele wereld aan. De bekendste surfgroep is uiteraard nog steeds de Beach Boys, maar ook de al eerder genoemde instrumentale band de Ventures behoorde tot deze categorie. De gitaristen van surfgroepen speelden hoofdzakelijk op Fendergitaren, met name de Stratocaster was erg populair.

Gedurende de eerste rock & roll-golf ontstond ook een toenemende interesse in de traditionele Amerikaanse muziek. Het Kingston Trio is hier een voorbeeld van. Keurig gekapt zongen ze teksten over spoorwegtrajecten, legendarische helden, en executies van beruchte bandieten (Tom Dooley), alles natuurlijk in close harmony. Pete Seeger, Joan Baez en Phil Ochs zongen over vergelijkbare onderwerpen, maar brachten tevens hun ideeën omtrent onderwerpen als politiek, oorlog, burgerrechten en hongersnood naar voren.

Slechts weinig mensen buiten het koffiehuis-circuit kenden ene Bob Dylan, maar de Byrds en de zoetsappige Peter, Paul and Mary waren commercieel genoeg om in het midden van de jaren zestig enige ideeën en boodschappen van hem te gebruiken om er gigantische hits mee te scoren.

Het publiek wilde meer te weten komen over eerlijke muziek zonder trucjes, men wilde nummers met nieuwe ideeën die je dwongen na te denken, nummers over echte mensen. Doordat deze nieuwe folkmuziek haar wortels in de blues en de country & western had, begonnen de mensen muzikanten als Hank Williams, Doc Watson, Woody Guthrie, Robert Johnson, Jack Elliot, Mississippi John Hurt, Blind Lemon Jefferson, Son House, Walter "Furry' Lewis, Leadbelly, Sam 'Lihtnin' Hopkins, Josh White, Fred McDowell en Brownie McGhee te herontdekken. Sommigen waren afstammelingen van slaven, rondtrekkende arbeiders en pachtboeren. De meesten leefden niet lang genoeg om van deze waardering te kunnen genieten. Anderen werden pas echt bekend toen ze de zeventig al waren gepasseerd. Er zijn net zoveel pogingen ondernomen om de stijlen van deze zangers te classificeren als er schrijvers zijn die er verhalen over hebben geschreven. Dé gemeenschappelijke factor was echter dat ze allemaal gitaar speelden.

Melodieënzoekmachine

Stel: je hebt een bepaalde melodie in je hoofd, maar je weet niet om welk lied het gaat. Je wilt graag weten welke tekst erbij hoort, wat de titel is enzovoorts. In onze informatiemaatschappij is bijna alles ‘google-baar’, maar zolang je slechts beschikt over een stukje melodie in je hoofd kom je niet veel verder. Idealiter zou je de computer een stukje toeneuriën en vervolgens alle informatie vinden die bij die melodie hoort.

Het klinkt nog als verre toekomstmuziek. Toch werd er de afgelopen jaren al hard gewerkt aan de ontwikkeling van een zogenaamde melodieënzoekmachine. En hoewel het einddoel nog niet bereikt is, zijn er al grote vorderingen gemaakt. Martine de Bruin van het Meertens Instituut vertelt over de totstandkoming van het project, de geboekte resultaten en de mogelijkheden voor toekomstig onderzoek.

Het Meertens Instituut beschikt over een grote collectie aan liederen. Ruim 125.000 liederen zijn te vinden in de Nederlandse liederenbank, van de middeleeuwen tot de moderne tijd. Je kunt er zoeken op woorden, op titel, op beginregel, maar nog niet op melodie. Voor de gebruiker zou een dergelijke toepassing ontzettend handig kunnen zijn. Maar dat niet alleen, ook onderzoekers hebben er baat bij, legt De Bruin uit. “Wat voor de onderzoekers van belang is, is bijvoorbeeld het herkennen van varianten van melodieën.”

Daarom begon het team van onderzoekers en ontwikkelaars vier jaar geleden met het opzetten van een testcorpus. Hiervoor werd gebruik gemaakt van de collectie Onder de Groene Linde. Het gaat om zo’n zevenduizend veldwerkopnamen die werden gemaakt door Ate Doornbosch voor het gelijknamige radioprogramma, dat tussen 1957 en 1994 werd uitgezonden. Doornbosch maakte opnames van luisteraars die varianten kenden op bestaande liederen. De opnames geven een mooi beeld van variatie in liedteksten die ontstaat door mondelinge overlevering.

David McWilliams

David McWilliams (Belfast, 4 juli 1945 – Ballycastle, 8 januari 2002) was een Noord-Ierse zanger, liedjesschrijver en gitarist. Zijn bekendste nummers zijn The Days of Pearly Spencer uit 1967 en Can I Get There by Candlelight uit 1969.

Een demoversie van een paar liedjes die hij had geschreven en ingezongen, viel in handen van Phil Solomon, de vroegere manager van The Bachelors en Them. Solomon moedigde McWilliams aan om zijn baan vaarwel te zeggen en een muzikale carrière te beginnen. Hij produceerde zijn eerste plaat, God and My Country in 1966. Hoewel de plaat flopte, gingen Solomon en McWilliams door. Begin 1967 kwam McWilliams’ eerste lp uit, die redelijk verkocht.

McWilliams’ tweede single, The Days of Pearly Spencer en de tegelijk uitgebrachte tweede lp gingen vergezeld van een intensieve reclamecampagne in de Britse popbladen en een reeks commercials op Radio Caroline (waar Solomon in de directie zat). ‘The single that will blow your mind, the album that will change the course of music’ (‘de single die je geest zal verruimen, de lp die de muziek een andere koers laat inslaan’), beloofden de advertenties. De intensieve promotie via een piratenzender had wel tot gevolg dat de staatsomroep BBC het nummer niet wilde draaien.

The Days of Pearly Spencer ging over een dakloze die McWilliams in Ballymena had leren kennen. Het had een heel karakteristiek refrein, dat klonk alsof het door een megafoon was gezongen. Het nummer haalde de Britse hitparade niet (de lp werd overigens wel een klein hitje), maar was wel een succes in andere Europese landen, zoals Frankrijk en Nederland, waar het de achtste plaats haalde.

De twee volgende platen bleven onopgemerkt, maar Can I Get There by Candlelight? (1969) werd wereldberoemd. Het nummer werd een hit in Duitsland, Frankrijk en Italië. In Nederland haalde het nummer de achttiende plaats.

Vanwege zijn populariteit in Italië nam McWilliams twee singles in het Italiaans op. Zijn Engelse singles werden in Groot-Brittannië nooit een succes. Alleen zijn eerste drie lp’s verkochten goed. Wel was hij een veelgevraagd artiest voor optredens, zowel in Engeland als daarbuiten. Een van zijn tournees deed hij samen met The Dubliners.

McWilliams besloot in 1978 het rustiger aan te gaan doen. Hij vestigde zich in Ballycastle (Noord-Ierland). Hij bleef beschikbaar voor tournees, maar bracht de frequentie wel terug. In 1984 trad hij op bij een benefietconcert voor de Engelse mijnwerkers, die toen een langdurige staking hielden.

In 2002 overleed hij aan een hartaanval in zijn huis in Ballycastle. David MacWilliams is tweemaal getrouwd geweest en liet acht kinderen na.

Johnny Cash top 50 nummer 2: I Walk The Line

Compositie van Cash. Opgenomen in de Sun Studio's in Memphis op 2 april 1956. Track van zijn debuutelpee Johnny Cash with His Hot and Blue Guitar. Cash nam het tijdens zijn carrière nog vier keer op:  in 1964 for the I Walk the Line album, in 1969 voor At San Quentin, in 1970 de soundtrack van de film I Walk the Line, en in 1988 voor het Classic Cash: Hall of Fame Series album.