Google ging onlangs terug in de tijd en maakte een interactieve tijdlijn van de geschiedenis van populaire muziekgenres.
Met de tijdlijn wil Google laten zien wat er zoal is veranderd in de muziek: welke muziekgenres waren de voorbije decennia populair en welke doen het nog steeds goed? Welke klassiekers staan nog steeds in veel afspeellijstjes? De tijdlijn is gemaakt op basis van data van Google Play Music. Wellicht niet geheel representatief, maar het geeft een aardig beeld van de verschillende stromingen.
Hun eerste echte studio-album, Music From Big Pink (1968), genoemd naar het huis waarin ze in Woodstock leefden, werd enthousiast ontvangen. Het bevatte drie nummers van de hand van Dylan (This Wheels On Fire, Tears Of Rage en I Shall Be Released) en een klassieker van Robertson, The Weight, die later deel ging uitmaken van de soundtrack van de film Easy Rider. Het zou hun meest bekende nummer worden.
Bezetting The Band
Deze line-up gold bij de oorspronkelijke studio-opname van The Weight.
Levon Helm - drums, 1e leadzanger
Rick Danko - basgitaar, 2e leadzanger
Garth Hudson - piano
Richard Manuel - achtergrondzang, Hammondorgel
Robbie Robertson - achtergrondzang, akoestische gitaar en elektrische gitaar
Hudson (de organist van The Band) en Manuel (de pianist) hadden dus geruild van instrument. Bij latere optredens werden orgel en/of synthesizers bespeeld door Garth Hudson en de piano door Richard Manuel, die ook vaak een deel van de lead vocals van The Weight voor zijn rekening nam.
Het lied Tous les garçons et les filles maakte Françoise Hardy in één klap wereldberoemd. Met haar ijle stem, tijdloze schoonheid en ranke silhouet werd zij een stijlicoon van de jaren zestig. Voor de eerste keer geeft Françoise Hardy ons nu een kijkje in haar leven. Ze vertelt over haar kindertijd onder een glazen stolp die haar totaal niet had voorbereid op een onverwachte roem, die haar kwetsbaar en onzeker maakte. Ze beschrijft de emotionele relatie tot haar moeder, met details over haar euthanasie, en het droevige lot van haar zuster die aan schizofrenie lijdt. Françoise schrijft over haar grote belangstelling voor astrologie en psycho-analyse en over haar merkwaardige huwelijk met zanger en filmster Jacques Dutronc. Natuurlijk komt ook hun zoon Thomas aan bod, die in de muzikale voetsporen van zijn ouders treedt.
Ook staat ze stil bij haar liedjes en haar ontmoetingen met vele beroemdheden. In de loop der jaren waren dat onder anderen Salvador Dalí, Karlheinz Stockhausen, Eugène Ionesco, Bob Dylan, Mick Jagger, Elvis Presley, Pauline Réage, Mireille en Emmanuel Berl, Patrick Modiano, Michel Berger, Serge Gainsbourg, Étienne Daho en Michel Houellebecq.
De 51 Amerikaanse staten hebben ieder zo hun eigen favoriete en succesvolle artiest.
In de komende 51 afleveringen komen alle staten aan bod met een kort overzicht van de artiesten die, behalve er geboren zijn, zich het meest met die staat identificeerden. Bekende voorbeelden: Arkansas-Johnny Cash, Californië-Brian Wilson (Beach Boys), Georgia-Ray Charles en Texas-Buddy Holly.
Maar wie vertegenwoordigt Hawaii, Alaska, Florida of New York ?
In deze 14e aflevering:
Illinois
Eindelijk weer eens een staat met bekende artiesten: R. Kelly, Herbie Hancock, Phil Everly, Curtis Mayfield... er hangt duidelijk creativiteit in de lucht van Illinois. Het wordt moeilijk kiezen tussen twee grootheden: Benny Goodman en Miles Davis.
Tinariwen, in het Tamasheq, de taal van de Toeareg, Woestijnen, is een Malinese band. De naam is een afkorting van de oorspronkelijke naam Taghreft Tinariwen, wat ontwikkeling van de woestijnen betekent. Tinariwen vermengt traditionele muziek met westerse rock en popmuziek. De songs worden voornamelijk in het Frans en Tamasheq gezongen.
De leden van de band zijn van Toeareg komaf en stammen van een generatie die in de jaren zestig hun toevlucht vanuit de Sahelregio naar de noordelijk gelegen steden hebben gezocht, omdat ze door droogte niet meer konden voorzien in hun bestaansminimum.
De band werd in 1982 in een Libisch kamp opgericht waar Toeareg militair werden getraind. De bandleden waren voor een deel actief aan de vrijheidsstrijd voor de nomadenbevolking. Pas sinds de beëindiging van een opstand in Mali in 1996 houden ze zich uitsluitend bezig met het maken van muziek. In hun teksten zijn ze altijd politiek geëngageerd gebleven.
Jaren lang verspreidde de band zijn muziek via audiocassettes en genoot daarmee regionale bekendheid. De band verwierf internationale bekendheid na hun optreden tijdens het Festival au Désert in 2001. Ze traden vervolgens op in Europa en de Verenigde Staten.
In 2008 ontvingen ze een Praetorius Musikpreis in de categorie Internationale vredesmuziekprijs, een prijs die jaarlijks door de Duitse deelstaat Nedersaksen wordt uitgereikt.
In 2012 ontvingen ze een Grammy Award in de categorie Best World Music Album voor het album Tassili.
Blind Faith was een Britse zogenaamde supergroep bestaande uit Steve Winwood (toetsen en leadzang), Rick Grech (basgitaar), Ginger Baker (drums) en Eric Clapton (gitaar en achtergrondzang). De band bestond van 1968 tot 1969 .
Na het stoppen van Cream vormden Clapton en Baker een nieuwe band met als doel een meer folkrock georiënteerd geluid neer te zetten zoals The Band op haar album Music from Big Pink had laten horen. De nieuwe band werd gecompleteerd door Steve Winwood (ex-Traffic) en Rick Grech (ex-Family).
Na slechts één lp en één Amerikaanse tournee viel ook deze band uit elkaar. Reden hiervoor was dat de band voortdurend vergeleken werd met Cream waarin Baker en Clapton eerder hadden samengespeeld. Dit leverde veelal ergernis binnen de band op, omdat de band een andere muziekstijl speelde die veel meer leek op die van Traffic. Aan het eind van het liedje speelden ze dus ook maar songs van Cream om het publiek tevreden te houden. Ook had Ginger Baker voortdurend ruzie met Steve Winwood wat voor Clapton des te meer reden was om met de band te stoppen omdat hij in Cream hetzelfde had meegemaakt tussen Baker en bassist Jack Bruce.
Wil je een wijn op de juiste manier laten combineren met muziek? Dat kan. En als je het op de juiste manier doet dan gaat het nog beter smaken ook.
Uit onderzoek van de Heriot-Watt Universiteit in Edinburgh, onder 250 studenten, is gebleken dat de juiste muziek de smaak van wijn tot 60% kan verbeteren. Uit dat onderzoek kwam onder andere naar voren dat een Cabernet Sauvignon beter tot zijn recht zal komen bij bijvoorbeeld muziek van de Rolling Stones en dat een Chardonnay juist weer goed past bij swingende muziek, zoals die van Blondie of Robbie Williams.
Suggesties:
- Cabernet Sauvignon: All Along The Watchtower (Jimi Hendrix) Won't Get Fooled Again (The Who), The Rolling Stones (Honky Tonk Woman), Live and let die (Paul McCartney)
- Chardonnay: What's Love Got To Do With It (Tina Turner), Spinning Around (Kylie Minogue), Atomic (Blondie), Rock DJ (Robbie Williams)
- Syrah: Nessun Dorma (Puccini), Orinoco Flow (Enya), Chariots Of Fire (Vangelis)
- Merlot: Easy (Lionel Ritchie), Over The Rainbow (Eva Cassidy), Heartbeats (Jose Gonzalez)
Het luisteren naar jazz doet dezelfde wijn in je glas een beetje anders smaken dan het luisteren naar laten we zeggen Michael Jackson. Een kwestie van gemoed dus.
De invloedrijke Amerikaanse zanger Phil Everly is 3 januari 2014 op 74-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn vrouw laten weten aan de Amerikaanse krant The Los Angeles Times. Everly boekte in de jaren 50 en 60 met zijn broer Don als The Everly Brothers grote successen De zanger is overleden aan de gevolgen van de chronische longziekte COPD, die hij had na een leven lang gerookt te hebben. ''We zijn er kapot van'', reageerde zijn vrouw Patti Everly op de dood van haar man. ''Hij heeft lang en hard gevochten.'' Hij overleed in een voorstad van Los Angeles. The Everly Brothers maakte furore met hun rock-'n-roll en countrymuziek. De broers uit Chicago scoorden hits met close harmony-nummers als Wake Up Little Susie, Bye Bye Love en All I Have To Do Is Dream. De in 1968 opgenomen plaat Roots groeide uit tot een klassieker in de countryrock. Grote artiesten als The Beatles en The Beach Boys beschouwden The Everly Brothers als een voorbeeld. Ook waren ze een inspiratie voor Simon & Garfunkel. ''De Everly Brothers, die misschien wel invloedrijker waren dan Elvis Presley, mixte country met de opkomende jaren 50 rock-'n-roll'', schreef muziekmagazine Rolling Stone over het befaamde zangduo dat op de 33e plek in de '100 grootste artiesten'-lijst van het tijdschrift staat. Geen enkel ander muziekduo in de Amerikaanse muziekgeschiedenis scoorde meer top-100 hits dan The Everly Brothers. Ondanks hun succes gingen Phil en Don in 1973 uit elkaar en was het een tijdje stil rond Phil. Pas in 1983 nam hij weer een soloalbum op. Op deze plaat werkte hij samen met onder meer Mark Knopfler. Niet lang daarna kwamen de broers weer bij elkaar. Hoewel het laatste album van de broers in 1989 verscheen, traden ze nog lang op. Hun laatste optreden gaven ze in Engeland in november 2005.Geboren en getogen in Brownie, Kentucky als kinderen van het country & western-echtpaar Ike en Margaret Everly zijn Isaac Donald en Philip Everly nog maar respectievelijk acht en zes jaar als zij voor het eerst optreden voor de radio tijdens The Everly Family Show. In '55 trekt het tweetal naar Nashville, waar ze ondanks het floppen van hun eerste single via gitarist Chet Atkins in contact komen met de muziekuitgever Wesley Rose van de fameuze Acuff-Rose Publishing Company. Hij wordt hun manager en zoekt een nieuwe firma voor hen. Het in '57 samen met o.a. Atkins opgenomen Bye Bye Love opgenomen wordt een millionseller, al gauw gevolgd door o.m. Wake Up Little Susie, All I Have To Do Is Dream, Claudette, Problems, Take A Message To Mary en Till I Kissed You. De meeste liedjes worden geschreven door het echtpaar Boudleaux en Felice Bryant.
In '60 loopt hun platencontract af, waarop een multinational de broers een contract van tien jaar aanbiedt dat hun een minimuminkomen van 1 miljoen dollar garandeert. Hits als Cathy's Clown, Walk Right Back, Ebony Eyes, Temptation en Cryin' In The Rain volgen, maar eind '62 gaat het met de populariteit hard achteruit, al scoren de broers rond '65 nog een tweetal hits met That'll Be The Day en Price Of Love. Ofschoon het met de commerciële successen is gedaan, beleven Don en Phil in '68 artistiek gezien een merkwaardige opleving. Geïnspireerd door de countryrock-stroming ontstaat Roots, een muzikale documentaire over het verleden van de Everly's, gelardeerd met fragmenten uit vroegere radioshows, in de vorm van herbewerkingen van oude hits en country-klassiekers. Mede door de gedurfde en baanbrekende arrangementen is Roots een meesterwerk, hoewel buiten een handvol critici daar nagenoeg niemand notitie van neemt. Daarna volgen Stories We Could Tell en Pass The Chicken And Listen, die eveneens verdienstelijk voortborduren op de country-rock. Totdat in juli '73 Phil zijn gitaar tegen het podium van de Knotsberry Farm smijt en er een abrupt einde komt aan een belangrijk hoofdstuk uit de popgeschiedenis. De onregelmatig verschijnende soloplaten van de broers zijn veelal van dubieuze kwaliteit.
In '81 heeft Phil plotseling een Amerikaanse hit met Sweet Southern Love. Zijn beste soloplaat is Phil Everly met daarop de singles Louise en Sweet Pretender, alsmede het duet met Cliff Richard She Means Nothing To Me, dat iets van de glorieuze harmonie'n van weleer doet herleven. Opmerkelijk is het aandeel van Mark Knopfler, die de rol van Atkins lijkt te hebben overgenomen. In '83 is er plotseling sprake van een verzoening en inderdaad geven de broers die nazomer een tweetal alom bejubelde concerten in de Londense Royal Albert Hall, begeleid door o.a. de Engelse rasmuzikanten Albert Lee en Pete Wingfield. Een registratie van de tweede avond is terug te vinden op het dubbelalbum Reunion Concert.
Het jaar daarop verschijnt er zowaar een studioplaat, Eb 84, geproduceerd en mede samengesteld door fan van het eerste uur Dave Edmunds. Hij vraagt o.a. Paul McCartney om een compositie en deze schrijft voor de vuist weg de prachtige hit On The Wings Of A Nightingale. Merkwaardig genoeg zet het succes niet door, alhoewel Born Yesterday niet voor Eb 84 hoeft onder te doen, terwijl de muziek minder nostalgisch overkomt zonder iets van de vroegere magie te hebben verloren. Het zonder Edmunds opgenomen Some Hearts..., dat bovendien vooral eigen werk bevat, verzinkt in synthetische arrangementen. Een opvolger laat lang op zich wachten, maar getuige hun nostalgisch getoonzette wereldtournees, waarbij ook Nederland niet wordt overgeslagen, hebben de broers als live-act over populariteit minder dan ooit te klagen. In '04 staan de broers in de Amsterdam ArenA in het voorprogramma van Simon & Garfunkel. All They Had To Do Was Dream draagt de alleszeggende subtitel 17 Alternate & Unreleased Tracks, terwijl Heartaches & Harmonies een uitgebreid overzicht geeft van de complete platencarrière van Don en Phil, waardoor deze 4cd-box kan gelden als de ultieme Everly Brothers-compilatie.
1963 werd volledig beheerst door Cliff, Shadows, Gerry & the Pacemakers en The Beatles.
Billy J Kramer and the Dakotas vormden een welkome afwisseling.
