30 April: Queen's Day

Love of my Life werd live een groot succes. Het nummer, geschreven door Freddie Mercury, werd in 1975 uitgebracht op het album A Night at the Opera waar ook Bohemian Rhapsody van afkomstig is.
Hoewel nooit op single uitgebracht werd het wel een bekend Queen nummer, getuige de jaarlijkse vermelding in de top2000.

Op 1 Maart 2005 maakt de Britse koningin Elizabeth op Buckingham Palace in Londen kennis met vier wereldberoemde rock-gitaristen. (vlnr op de foto) Jeff Beck, Eric Clapton, Jimmy Page (Led Zeppelin) en Brian May (Queen) zijn te gast op het koninklijk paleis voor een feest ter ere van de Britse muziekindustrie. De Koningin van Engeland vraagt "And what do you do?". Brian May herinnert Elizabeth eraan dat hij degene was die het nationale volkslied op het dak van Buckingham Palace speelde aan het begin van het Golden Jubilee Rock Concert in 2002. "Oh! That was you was it??", antwoord de Koningin. Vervolgens ontstaat het volgende gesprek: Jimmy Page: "Good evening Ma'am, I'm Jimmy Page." Elizabeth: "Are you a guitarist too?", Jimmy Page: "I'm a guitarist as well, yes." Elizabeth tegen Eric Clapton: "You've been playing for quite a long time have you?". Eric Clapton: "About, um.... God, yeah!... About 40 years now."

Toots Thielemans 90 !

België zet zijn nationale volksheld Toots Thielemans de komende maanden in het zonnetje om zijn 90e verjaardag te vieren.

De mondharmonicavirtuoos, vooral bekend van de Baantjer-tune, wordt op 29 april 90 jaar. In het kader van zijn verjaardagstournee treedt hij tussen 30 april en 18 mei acht keer op in verschillende zalen in zijn geboorteland.
Daarnaast komt begin april een zogenoemd ‘huldeboek’ uit, met daarin een nieuwe biografie over de jazzmuzikant, foto’s uit zijn privé-archief en bijzondere boodschappen van onder meer Quincy Jones, Joe Lovano en Pat Metheny. Ook komt er een nieuwe cd uit van Thielemans en zijn European Quartet.
Geboortestad Brussel wijdt vanaf september een uitgebreide overzichtstentoonstelling aan het leven en de carrière van Thielemans. En als klap op de vuurpijl krijgt de wereldberoemde Vlaming zijn eigen praline.

Gitaarstemmingen

De meeste gitaren hebben 6 snaren en zijn gestemd van hoog naar laag: E-A-d-g-b-e. Hierbij is het goed mogelijk om akkoorden te spelen en met weinig beweging in de toetshand een toonladder te spelen. Andere stemmingen kunnen zijn:

• E-A-d-f#-b-e Deze is hetzelfde als een Luit.
• D-G-d-g-b-d Deze wordt veel gebruikt voor blues en slide-gitaar.
• D-A-d-g-b-e Deze wordt vaak gebruikt door nu metal bands en in blues.
• D-A-d-g-a-d Deze wordt vaak gebruikt bij folk.

1962 ♫ ♫ Roy Orbison

Maar uiteraard is deze bijzondere clip niet uit '62, want wie zien we nog meer ?
Tom Waits, Elvis Costello, Bruce Springsteen, Jennifer Warnes, KD Lang...

Nog meer suggesties ?



"Dream Baby (How Long Must I Dream)" geschreven door Cindy Walker en voor het eerst opgenomen en uitgebracht in ons themajaar 1962 door Roy Orbison.

Canon van de Nederlandse Popmuziek: 1970

Venus, de geboorte van een superhit

Shocking Blue op nummer 1 in de VS

Februari 1970: Venus van de Haagse band Shocking Blue staat op de nummer 1 van de Amerikaanse Billboardcharts. Het is daarmee de eerste Nederlandse plaat die de top van de Amerikaanse hitparade haalt. Nederland is hierover zo enthousiast dat het nummer ook hier weer terugkeert in de hitlijsten en de leden van Shocking Blue benoemd worden tot ereburgers van Den Haag. Venus wordt gezongen door de mysterieuze Mariska Veres, destijds de koningin van de Nederlandse rockscene. Gitarist/zanger Robbie van Leeuwen is de componist van het liedje, dat – zo blijkt later – verdacht veel blijkt te lijken op The Banjo Song van The Big 3 uit 1964. Het is overigens niet alleen Amerika dat voor de Nederlandse band valt, ook Europa en Japan gaan overstag en lange tours in Europa en Azië volgen. Maar wanneer in 1973 en 1974 de hits uitblijven, houdt Shocking Blue het in 1974 voor gezien. Voor de Amerikanen zal Shocking Blue een one hit wonder blijven. Maar Venus is ook een klassieker, die nog twee keer de Amerikaanse nummer 1 weet te halen: in 1981 als intro van Stars On 45 en in 1986 in een cover van de Engelse meidenband Bananarama. Venus is daarmee het enige nummer dat in de VS in drie verschillende versies op nummer 1 komt.

Geschiedenis van de Nederlandse blues (4): Cuby & The Blizzards

Halverwege de jaren zestig ontwikkelt zich, in navolging van Engeland, in Nederland een bluesbeweging. De eerste publiciteit krijgen de uit jazzkringen afkomstige Gay Pohl en Victoria Varekamp., die samen met Leo Unger en Antoine Gerson Lohman in ’65 het Loosdrechts Jazzconcours winnen. Eerder, in ’62, wint boogie woogie-pianist Rob Hoeke hetzelfde festival. Via Loosdrecht komen daarna meer namen van Nederlandse bluesinterpretatoren naar voren; in ’67 de (akoestische) Endatteme Jug Band, in ’68 de Oscar Benton Blues Band en in ’70 John The Relevator. De werkelijk ondergrondse beweging zit in Den Haag met Q65, The Subterreneans, Blues & Sons (met de eerder genoemde Leo Unger en Antoine Lohman), Indiscrimation en het daaruit voortspruitende Livin’ Blues. In Zwolle opereert Blues Dimension, een groep waarvan menig lid uiteindelijk terecht komt bij de legendarische Cuby & The Blizzards.



Deze legendarische bluesband uit het Drentse Grollo onstaat in ’64 rond zanger Harry Muskee en gitarist Eelco Gelling. Desolation (’66) krijgt een Edison en ze scoren hits met o.m. Another Day Another Road, Distant Smile, Window Of My Eyes en Apleknockers Flophouse. In ’76, hun topjaar, worden ze versterkt met pianist Herman Brood en begeleiden de Blizzards de bluespianist Eddie Boyd, Van Morrison en John Mayal. Tussen ’69 en ’72 opereert de laatste bezetting: pianist Helmig van de Vegt, bassist Herman Deinum en drummer Hans Lafaille (alle drie uit de Zwolse groep Blues Dimension). Daarna probeert Muskee het met Gelling onder diverse vlaggen (Red White & Blue, Muskee Gang). Begin ’90 viert Harry Muskee zijn 25-jarige podiumjubileum in het Utrechtse Vredenburg.

In 2004 maakten Cuby + Blizzards een theatertournee met een ode aan blueszanger John Lee Hooker. In 2006 verscheen een box met dvd, cd, documentaire fotoboek over de bluesband, samengesteld door voormalig VARA-presentator Jan Douwe Kroeske. De biografie van Harry Muskee door schrijver Jeroen Wielaert werd dat jaar uitgeroepen tot beste popboek van Nederland en Vlaanderen.

In 2009 kwam, na elf jaar, weer een cd van de band uit. Tot verbazing van iedereen, Harry Muskee op de eerste plaats, kwam de door Daniël Lohues geproduceerde cd Cats Lost binnen op nummer 14 van de Album Top 100 en bereikte deze begin september de gouden status.

Op 26 september 2011 overlijdt Harry Muskee na een lang ziekbed.

Klik op deel 1, deel 2 of deel 3 voor de eerdere afleveringen.

Leeslint: The Band (1)

Over het algemeen wordt met Americana  muziek getypeerd die is afgeleid van authentieke country, folk en blues in een modern jasje. Stijlen die hierbij zijn in te delen zijn onder andere alternatieve country, rootsmuziek en indie-pop met country en/of folk invloeden. Alternatieve country typeert country die teruggrijpt naar de elementaire sfeer van de grondleggers van countrymuziek zoals Hank Williams. De term rootsmuziek omschrijft een iets bredere stijl, naast country namelijk ook blues en folk. Als belangrijke invloed voor de hedendaagse americana wordt de muziek van The Band, Gram Parsons en Townes Van Zandt genoemd. De meeste vertolkers komen uit de Verenigde Staten.

Deze week overleed Levon Helm van The Band, een Canadees-Amerikaanse rock band, die onder die naam bestond van 1968 tot 1976. Ze maakten voor het eerst naam in de tweede helft van de jaren zestig als begeleidingsgroep van Bob Dylan. Ze werden later op eigen kracht zeer invloedrijk als vertolkers van Americana en zorgden mede voor het opnieuw populair worden van diverse vormen van Amerikaanse traditionele muziek. In hun muziek versmolt country met folk en rock 'n roll.

Michael Kiwanuka

Afgelopen weekend werd een aflevering van Later with Jools Holland herhaald op de Belgische TV.
Eén van de gasten was de in Engeland vorig jaar benoemde "belofte van het jaar" Michael Kiwanuka.
Nu heb ik het niet zo op beloftes (meestal komen ze toch niet uit en worden toekomstig grootste artiesten vaak over het hoofd gezien), maar ik moet zeggen: petje af.
Michael is een Britse zanger van Ugandese afkomst en heeft Media Arts en Design gestudeerd. Het afgelopen jaar heeft hij in het voorprogramma van Adele gestaan, en zo al flink aan zijn naam gewerkt.

Zijn muziek is soulvol. Vorige zomer heeft hij drie EP’s uitgebracht en zijn debuutalbum Home Again staat voor 2012 gepland. Michael heeft een zangstem die doet denken aan Otis Redding en klinkt alsof hij linea recta uit de jaren zestig komt. Met de juiste producenten om hem heen, die hem niet commercieel uitmelken maar juist artistiek zijn eigen gang laten gaan, kan dit inderdaad een van de grote verrassingen van 2012 zijn.

O ja: en let eens op de fluitist, die deze toch wat eenvoudige compositie heerlijk versierd.

De western- en de 12 snarige gitaar

De western gitaar, steelstring gitaar of flattop gitaar lijkt veel op de Spaanse gitaar. Eveneens als de Spaanse gitaar, heeft de western gitaar ook 6 snaren, alleen zijn deze niet van nylon, maar staal!

De western gitaar is rond 1920 ontstaan en een belangrijke firma die daar verantwoordelijk was,
is de Amerikaanse firma Martin. Zij brachten in 1931 het eerste prototype van het zgn. Dreadnought model uit, vernoemd naar het Britse slagschip “Dreadnought”. De Martin D-18 en D-28 hebben dan ook een bijzonder grote invloed gehad op de ontwikkeling van de westerngitaar. En tegenwoordig is het dreadnought model het meest voorkomende type westerngitaar.


De steunbalkjes worden in een kruisvormig patroon gelijmd (X-bracing)
Omdat de western gitaar stalen snaren heeft, betekent dat de constructie van de kast van de western gitaar ook anders moet zijn, omdat de stalen snaren een veel hogere spanning hebben. Het bovenblad heeft meerdere steunbalkjes, die vaak in een kruislings patroon zijn gelijmd (X-bracing), dit om de spanning te verdelen. De hals is voorzien van een stalen pen, die ook wel truss-rod wordt genoemd en is vaak verstelbaar d.m.v. een moer aan de bovenkant bij de kop, om de spanning aan te passen aan de snaarspanning. Hiermee kan de halskromming worden aangepast.
De 12 snarige gitaar.


12 snarige gitaar

De 12 snarige gitaar is een afgeleide van de western gitaar. De 12 snarige gitaar is ontstaan rond het begin van de 20e eeuw en er zijn 2 theorieën over het ontstaan ervan, de een beweert dat de 12 snarige gitaar in Amerika ontstaan is en door de Italiaanse gitaar bouwers geproduceerd werd, die werkten voor de firma’s Oscar Schmidt, Harmony en Regal. Een andere theorie is, dat de 12 snarige gitaar afkomstig zou zijn uit Mexico. De eerste 12 snarige gitaren werden ook vaak als “Mexicaans Model” geadverteerd.
De 12 snarige gitaar heeft 6 dubbelsnaren waarvan een van de snaren 1 octaaf hoger is gestemd dan de andere. Behalve bij de 2 eerste snaren, dit zijn snaren die hetzelfde gestemd zijn. De hals is breder dan bij de normale 6 snarige gitaar, verder is de constructie gelijk. De klank is luider en veel rijker en wordt ook vaak omschreven als klokkenspel-achtig .

Vooral in de jaren ’60 van de vorige eeuw is er een soort revival van de 12 snarige gitaar ontstaan. Alhoewel op dit moment de 12 snarige gitaar een wat minder prominente plek in de huidige popmuziek heeft, zul je deze gitaar regelmatig aantreffen in plekken waar singer-songwriters optreden.

The Incredible String Band

Ik had er nog nooit van gehoord, maar we gaan er zeker vaker aandacht aan besteden: The Incredible Stringband.
Originele bezetting in plaats van herkomst Glasgow: Robin Williamson en Clive Palmer. De reputatie als folksolisten wordt er vanaf '65 gecombineerd in o.a. Palmer's Incredible Folk Club.
Mike Heron vult The String Band tot een trio aan; de drie leden schrijven songs, zingen en spelen allen meerdere instrumenten.
Na The Incredible Stringband, een plaat die tot in Engeland goed ontvangen wordt, gaat de band een tijdje uiteen. Palmer verdwijnt naar Afghanistan en Williamson brengt enige maanden door in Marokko. Bij terugkeer zal het de toch al niet alledaagse muziek van de Schotten omleiden langs Oosterse en Afrikaanse wegen via het zich altoos uitbreidende instrumenten-assortiment, dat nu ook de oud, tamboura en vinger- cymbals omvat. Palmer blijft echter terzijde, zodat een duo, bestaande uit Heron en Williamson, zich eind '66 voor het eerst buiten Schotland waagt voor optredens: in The Royal Albert Hall zijn ze in het voorprogramma van Judy Collins en Tom Paxton een 'success'.
Hun tweede album voor Elektra, The 5000 Spirits Or The Layers Of The Onion, wordt er in de flower power underground- explosie door de critici uitgelicht als 'de Sergeant Pepper's van de folk'. De bijna kinderlijke ondertoon en de uiteenlopende stemmingen monden uit in huisvlijt, die veel tijdgenoten als zeer comfortabel ervaren en op anderen een afstotend effect hebben door de niet conventionele instrumentatie en het gebruik van vreemde intervallen.
In de Verenigde Staten ontluikt de belangstelling mede aan de hand van de goede berichten van o.m. Judy Collins, die tevens één van de String Band-songs op haar repertoire neemt. Huiskamersfeer wordt tijdens optredens uitgedragen door meegebrachte kleedjes, huisdieren, en lange conversaties met het publiek, dat de breed uitgesponnen muziek, met name op de vele festivals in die jaren, hooglijk waardeert. Volgende plaat heeft weliswaar niet als The 5000 Spirits Or The Layers Of The Onion een hoes van Marijke Koger en Simon Posthuma, maar wordt toch algemeen beschouwd als een betere plaat in het zelfgecreëerde en derhalve zeer aparte genre. Later gaat de groep zichzelf herhalen, hoewel de fanate aanhang nog geruime tijd achter de zweverige tonen aan zal blijven lopen.
The String Band groeit uit tot een familiebedrijfje als de vriendinnen van Mike en Robin, Rosie Simpson en Licorice McKechnie, hun charmante, doch geringe muzikale bijdragen niet louter thuis maar ook in de studio voor optredens gaan leveren. De regelmatige stroom String Band-platen wordt gekenmerkt door een afnemende kwaliteit, Wee Tam And The Big Huge, Changing Horses en I Looked Up, en een ten onrechte groeiende pretentie, U en Be Glad For The Song Has No Ending. De laatste twee zijn opgezet ter ondersteuning van film-en choreografische presentaties.The String Band is ook in Nederland in 'hippie'kringen populair. Mike Heron komt hier nog bijna aan z'n eind, als hij tijdens een optreden in het Concertgebouw ternauwernood aan elektrokutie ontsnapt.