Enkele veel gebruikte houtsoorten in gitaren zijn:
Triplex wordt bij goedkope gitaren gebruikt voor het bovenblad. Triplex is opgebouwd uit drie lagen hout waarvan de draadrichting beurtelings loodrecht over elkaar lopen. Doordat deze lagen op elkaar zijn vastgelijmd, maakt de ene laag het onmogelijk dat de andere zou krimpen of zwellen. Door deze eigenschappen verliest het hout wel meer van zijn natuurlijke eigenschappen zoals doorgeven van trillingen en resonantie’s.
Sparrenhout (vurenhout/Fichte/Spruce)
Dit wordt gebruikt voor het bovenblad en zangbalkjes. Fichte is afkomstig van de fijnspar (naaldboom) uit de alpen en is een goede geleider van trillingen. Kwaliteiten zijn te vinden in de fijnnervigheid en gelijkmatigheid van de nerven in het hout. Hoe fijnnerviger hoe veerkrachtiger de plaat, hoe helderder de klank. Sitka Spruce is ook sparrenhout, maar afkomstig uit Noord-Amerika.
Wester red Ceder
Deze houtsoort wordt ook gebruikt voor het bovenblad en de zangbalkjes is afkomstig uit Noord-Amerika. Ceder is zachter dan sparrenhout waardoor het minder veerkrachtig is en sneller beschadigd. Cederhout geeft een zachtere, minder heldere klank dan vurenhout. Ook hier zijn er diverse kwaliteiten in fijnnervigheid van het hout.
Palissander
Hiervan worden de zijkanten en het achterblad gemaakt. Er bestaan twee soorten: Braziliaans- en Oostindisch palissander. Braziliaans palissander heeft een iets duidelijker structuur en is meer geel-bruin van kleur en reoneert iets beter. Oostindisch palissander is rechter van nerf en is vaak paarsachtig van tint.
Mahoniehout
Dit wordt gebruikt voor de hals. Mahoniehout is zowel sterk als stabiel en is tevens licht van gewicht.
Ebbehout
Ebbehout wordt gebruikt voor de toets vanwege zijngoede hard- en gladheid.
Hit the road Jack werd oorspronkelijk geschreven door r & b -zanger Percy Mayfield die het opnam als een a-capella-song die hij doorspeelde aan platenproducer Art Rupe. Op The Ultimate Collection van hem is die versie te horen en, sorry dat ik het zo omschrijf, maar dit is echt kantje boord. Niet meer dan een demoversie, zo klinkt het, slordig gezongen en even slordig ingeblikt. Nu was Percy nochtans een steengoede zanger die gemakkelijk liedjes kon schrijven. De vrouwen waren dol op hem, niet zozeer op zijn stem, maar vooral op zijn uiterlijk. Toen daar na een zwaar ongeval niet veel meer van overbleef, geraakte hij in duistere nightclubs en kroegen verzeild. Gelukkig voor hem had hij een rist goeie songs aan Ray Charles doorgespeeld die hem uit dankbaarheid een platencontract aanbood bij zijn eigen Tangerine label. Ray Charles pikte ook Hit the road Jack op of, als we het verhaal mogen geloven, beloofde persoonlijk aan Percy dat hij het nummer zou opnemen, nadat deze hem zijn versie had overhandigd. Wat Charles vooral aansprak in het liedje was het vraag- en antwoordspelletje dat voortdurend in het liedje aanwezig is, een manier van zingen aan de gospel ontleend. Charles had deze manier van zingen al eerder met goud weten te bekronen in zijn versie van What’d I say.
Voor de opname van Hit the road Jack deed Charles beroep op producer Sid Feller. In de maand september van 1961 werd het nummer op 45 toeren uitgebracht met als b-kant The dangerzone. Iets later staat het nummer de eerste plaats van Bill board’s Hot One Hundred. Ray moest wel eerst Bobby Vee met Take good care of my baby aan de kant duwen. Een jaar eerder had Charles daar al staan pronken met Georgia on my mind. Hij zou twee weken op één blijven halthouden tot Dion zijn plaats kwam opeisen met Runaround Sue. Het zo Ray Charles nadien nog één keer lukken op één te geraken met het country getinte I can’t stop loving you waarmee hij een geheel andere stijl aansneed, maar zijn stem bleef onaangeroerd. In de r&b hitlijsten van 1961 klom Ray Charles met Hit the road Jack gemakkelijk naar de eerste plaats. Dat was hem daar eerder al zes keer gelukt.
In Groot-Brittannië, waar Ray Charles tot dan doe voorzichtig van zich had laten horen, in de charts bedoel ik dan, geraakte Hit the road Jack tot op de zesde plaats. Met I can’t stop lovingyou lukte het hem wel tot bovenaan te geraken. In België was er voor Hit the road Jack een dertiende plaats weggelegd, voor I can’t stop loving you een eerste. Eind 1960 stond Ray Charles met Hit the road Jack op de twintigste plaats in de Nederlandse top veertig, een lijst die hij zeven maanden later zou aanvoeren met I can’t stop loving you. Hit the road Jack zou in de lente van 1976 nog eens in de hitlijsten opduiken, maar dan in de versie van The Stampeders, een Canadese groep, ooit begonnen als The Rebounds. Een jaar later, in 1965, noemden ze zich The Stampeders. We moeten hen zeker nog kennen van hun niet onaardige hit Sweet citywoman uit 1971. Er zouden daarvan méér dan een miljoen exemplaren van verkocht worden. Vijf jaar later was het opnieuw raak voor Rich Dodson, Kim Berly en Ronnie King toen ze samen met de legendarische deejay Wolfman Jack een noveltyversie opnamen van Hit the road Jack. Zowel in België als in Nederland werd het een top tien hit. In Amerika geraakten ze net tot aan de rand van de top veertig. In 1977 ging de groep uit mekaar om vijftien jaar later opnieuw te gaan optreden, vooral in hun thuisland Canada.
In onze niet officiele serie "tsja...zo kan het ook" de Eagles klassieker Hotel California, ook uit het repertoire van De Krekels.
Het moest de 'de perfecte rocksong' worden. En daar zijn de Eagles aardig in geslaagd. Hun 'Hotel California' werd het nummer waarmee ze tot in de lengte der dagen vereenzelvigd zouden worden, het voor velen artistieke hoogtepunt in de carrière van de band. Maar het nummer dat op het gelijknamige album uit 1976 staat, leidde ook het begin van het einde in. Op het moment dat de Eagles beginnen te werken aan wat 'Hotel California' zou gaan worden, hebben ze net een uiterst succesvolle verzamelaar op de markt gebracht. Ze groep bestaat dan een jaar of vijf. Eerst als begeleidingsband van Linda Ronstadt, later zelfstandig opererend. De naam 'Eagles' wordt gekozen als een verwijzing naar de collega's en vrienden van The Byrds.
Het debuut van de band, simpelweg 'Eagles' genaamd, bestaat uit tamelijk onschuldige countryrock. Maar naarmate de jaren vorderen, raakt de country steeds meer op de achtergrond, terwijl de rock de overhand kreeg, en de daarmee gepaard gaande ruige levensstijl: drank, drugs en vrouwen. In 1975 is de formatie misschien wel de grootste ter wereld – in ieder geval in Amerika. Dat deze uitbundige levensstijl zijn tol wel moest gaan eisen, wisten de mannen zelf ook wel. Dus wilden ze hun 'perfecte rocksong' dat gevoel laten vangen. Maandenlang verbleven ze in studio's in Los Angeles en Miami om 'Hotel California' te perfectioneren.
''We hebben onszelf opgesloten met een goed gevulde koelkast, een pingpongtafel, rolschaatsen en een paar legerbedden in de studio, en hoefden zo dagenlang niet naar buiten,'' herinnerde zanger en drummer Don Henley zich in Rolling Stone de sessies. ''Steeds maar schaven, schaven, schaven aan dat nummer. Take na take, na take.'' En dan te bedenken dat Henley en zijn mede-Eagle Glenn Frey het nummer aanvankelijk maar niets vonden.
De net bij de band gekomen Don Felder had een op zijn twaalfsnarige gitaar een demo gemaakt, waarop hij de nu zo beroemde dubbele gitaarsolo had ingespeeld. ''Het was zo'n moment dat je begint te spelen en ineens zo'n nummer in je schoot valt,'' schrijft Felder in zijn boek over zijn tijd bij de Eagles. Hij ging met het nummer naar zijn Eagles-maatjes, en kreeg van Henley en Frey te horen dat ze niets konden met die 'Mexicaanse reggae'. Maar gaandeweg begonnen ze toch potentie te zien in het nummer dat hun grootste hit zou worden. Tijdens de opnamesessies in Miami was er even sprake van paniek toen bleek dat Felder de demo in zijn huis in Los Angeles had laten liggen. Hij belde zijn huishoudster, vroeg haar om de tape op te sporen en liet haar het nummer over de telefoon afspelen.
'Hotel California' is een metafoor voor het leven in de grootste entertainmentindustrie ter wereld, Los Angeles. Eagles-gitarist Joe Walsh vertelde in een interview met Top 2000 a gogo dat de titel verwijst naar de aantrekkingskracht van de stad waar artiesten naartoe zwemmen en slecht betaalde rotbaantjes aannemen, in de hoop in de toekomst door te breken en deel uit te maken van een bloeiende muziekscene met alle luxe en vrijheid dat bij een leven als rockartiest hoort. Maar veel van hen vertrekken weer net zo snel als ze zijn gekomen. Zoals mensen uit een hotel vertrekken, dat voor al haar bezoekers slechts korte tijd hun huis is. Het nummer toont de duistere kant van het sterrendom, vol drugs, het verlies van onschuld, de leegheid van het bestaan, liefde en de daaropvolgende echtscheiding. Kortom, de schaduwzijde van de Amerikaanse droom.
Binnen de Muziekpsychologie worden emoties in verband met muziek onderzocht. Mensen gebruiken muziek om hun emoties te veranderen, ‘vrij te laten’, of voor plezier of troost. Dit kan bij het muziek maken gebeuren, en bij het beluisteren van muziek. Veel luisteraars spelen geen instrument maar gebruiken muziek wel op deze emotie-regulerende manier. Muziek doet iets met het brein en met het gevoel.
Er zijn twee soorten emoties in muziek:
- je hoort de emotie in de muziek, en inductie (beïnvloeding van een persoon door een andere of door een door hem waargenomen verschijnsel, dus de beïnvloeding van de emoties door de muziek).
Met andere woorden: we voelen een emotie in de muziek, of we voelen een emotie als reactie op de muziek.
Het verschil is belangrijk omdat de onderliggende mechanismen verschillend zijn. Maar het kan ook zo zijn dat het type emotie dat opgeroepen wordt door de muziek anders is dan de emotie die waargenomen wordt in de muziek. In dit artikel gaat het over de emotie die gevoeld wordt als reactie op de muziek.
Volgens van Dale is emotie: “aandoening van het gemoed”. Het gemoed is dan vervolgens het binnenste van de mens. Het is lastig om emotie exact te definiëren.
Daarom is het handiger om karakteristieken van emotie te benoemen. Er zijn zes karakteristieken. Deze kunnen gebruikt worden om emoties te meten.
In het muziekpsychologisch onderzoek komen de volgende vragen aan de orde: roept muziek emoties op? Zo ja, welke typische emoties? Onder welke omstandigheden komen muzikale emoties voor? Hoe kan muziek emoties oproepen? Zijn muzikale emoties anders dan andere emoties? Hebben muzikale emoties gevolgen voor onze gezondheid?
Wanneer komen emoties bij muziek luisteren vaak voor?
In een onderzoek gedaan door Sloboda, werden muzikale emoties vooral in de avond en in het weekend gevonden. In Alledaagse muziek vindt men minder reactie. Over het algemeen kunnen de resultaten zo geïnterpreteerd worden: Emotionele reacties op muziek zijn normaal, maar de aanwezigheid van muziek garandeert niet een emotionele reactie op muziek. Het is dus niet zo dat iedereen altijd geraakt is door muziek. Dit heeft te maken met de manier waarop mensen luisteren.
Er zijn drie soorten factoren die te maken hebben met muziek en emotie. Dat zijn de muzikale, de persoonlijke en de situationele factoren.
Muziek roept bepaalde emoties in ons op. Door onze eigen herinneringen aan muziek te verbinden roept het bijvoorbeeld vreugde in ons op. Maar ook als muziek bijvoorbeeld vaak bij dezelfde activiteit wordt gebruikt wordt muziek onbewust met deze activiteit geassocieerd. Dat roept ook een bepaalde emotie op. Vaak wordt muziek aangezet om een bepaalde emotie te voelen, of te versterken. Dat betekent dat muziek iets met ons doet, omdat wij dat willen.
Muziek doet iets met ons omdat wij dat willen. Alledaagse muziek ontroert niet omdat de aandacht bij een andere taak ligt. Muziek waar we echt naar luisteren roept een bepaalde emotie op. Dat komt door verschillende factoren.
Zanger Reg Presley van de Britse rockband The Troggs is op 71-jarige leeftijd overleden. Hij leed aan longkanker.
In januari 2012 kondigde Presley zijn pensioen aan, toen hij bekendmaakte dat hij longkanker had. Aanvankelijk ging het goed met hem, maar nu heeft hij de strijd verloren. "Hij is vredig thuis gestorven en ikzelf, mijn broer en onze moeder waren bij hem", vertelt zijn dochter Karen.
De originele drummer van The Troggs, Ronnie Bond, overleed in 1992, kort na het opnemen van het laatste album Athens Andover. Oprichter en gitarist Dave Wright stierf in 2008, maar Presley bleef touren met The Troggs. Alleen gitarist Chris Britton is nog over van de originele bezetting.
Hitlijstsucces
Het hitlijstsucces van The Troggs beperkte zich grotendeels tot het midden van de jaren zestig. De single Wild Thing bereikte in 1966 de eerste plek in de VS. Het werd geschreven door Chip Taylor en in 1965 voor het eerst op plaat gezet door de uit New York afkomstige rockband The Wild Ones.
Je zal het niet vaak tegenkomen dat één single tegelijkertijd verdeeld wordt door twee verschillende labels. Dat overkwam The Troggs toen in Amerika Wild thing aan de man moest gebracht worden. Er lagen zowel exemplaren in de winkel op het Fontana als op het Atco Label. Van het goede teveel zou je kunnen zeggen, was het niet dat de heren er een nummer 1 aan overhielden.
THE TROGGS:
In 1965 leek het even alsof in Andover, Hampshire de prehistorie de kop opnieuw boven water stak. The Troglodytes doken weer op, deze keer in de vorm van een popgroep die we als een soort vroege voorboden van de latere new wave mogen beschouwen. En ze hadden er zin in om luide, ruige muziek te maken: Reg Ball, Ronnie Bond, Tony Mansfield en Dave Wright. Dat was de originele bezetting, maar die hield niet lang stand, want Tony en Dave werden snel vervangen door Chris Britton en Pete Staples. Bassist Reg Ball werd de zanger van de groep. Snel nadien zouden ze ontdekt worden door producer Larry Page. Page was ook de producer van The Kinks. Naast een eigen platenfirma Page One Records trad hij op met zijn eigen orkest The Larry Page Orchestra. Larry duikt met zijn nieuwste ontdekking meteen de studio in en iets later ligt hun eerste single Lost girl in de winkel. The Troglodytes waren intussen wat ingekort en noemden zich voortaan The Troggs. Het werd geen hit en zonder aarzelen, stappen ze over naar Fontana Records.
Reg Ball, die intussen zijn naam in Reg Presley had veranderd, was nogal weg van Wild thing een liedje dat in de VS door The Wild Ones was opgenomen. Larry Page had dat nummer tijdens zijn reis naar New York op de kop getikt. Wild things was geschreven door de New Yorkse singer songwriter Chip Taylor, broer van de bekende filmacteur John Voight en oom van Angelina Jolie. Hij schreef meerdere hits onder andere I can’t let go voor The Hollies en Angel in the morning voor Merrillee Rush. Samen met technicus Keith Grant, producer Larry Page trokken The Troggs naar The Olympic Studios in Carton Street in Londen. Ze hadden vooraf de keuze uit twee liedjes die ze konden inblikken: Did you ever have to make up your mind van John Sebastian en al door The Lovin’ Spoonful opgenomen en Wild thing. Larrie Page wou Wild thing als b-kant en Did you ever have to makeup your mind als a-kant, maar daar kwam niets van in huis. The Troggs kregen welgeteld één uurtje de tijd om twee liedjes op te nemen. Ze hadden telkens twee takes nodig van elk 10 minuten. We mogen niet vergeten dat op dat moment The Troggs nog geen professionele band was. Reg Presley werkte nog altijd als metselaar. Het resultaat van die opnamesessie leverde hun eigenlijk twee hits op: Wild thing en het als volgende single uitgebrachte With a girl like you dat een nummer 1 hit werd in Engeland.
De 5de mei 1966 bereikten The Troggs met Wild Thing de twee plaats in de Britse top veertig. Twee maanden later, de 30ste juli, staan ze op 1 in de USA. De 4de juni noteren we Wild Thing op een 5de plaats in de Nederlandse top dertig. In Vlaanderen is men minder tuk op dit nummer, want méér dan een 15de plek in de top dertig zat er niet in. Inpikkend op dat succes bracht Chip Taylor een parodie uit onder de titel Senator Bobby daarmee verwijzend naar Robert F. Kennedy.
In een productie van Christian De Walden bracht Amanda Lear in 1987 een coverversie uit op haar comeback cd Secretpassion. Wie vertrouwd is met het repertoire van Jim Hendrix zal zich zijn vlammende live-versie nog wel herinneren die hij neerzette tijdens het Monterey Pop Festival in 1967. Je kunt die versie horen op zijn verzamelalbum The Ultimate Experience. Op het einde van zijn vertolking stak Hendrix zijn elektrische gitaar doodleuk in de fik.
Een in het begin van de jaren vijftig van de 20ste eeuw ontstane mix van country & western met rhythm & blues die te beschouwen is als een oervorm van de rock 'n' roll.
Rockabilly ontstaat begin jaren vijftig in de Verenigde Staten als mix van de blanke country & western met de zwarte rhythm & blues. De enkel door blanken gespeelde rockabilly is het genre dat de als typisch zwart te boek staande ritmes voor een wit publiek toegankelijk maakt. Oorspronkelijk wordt het gespeeld op een elektrische gitaar en een staande, akoestische bas. De bas wordt bespeeld door de snaren op te trekken en te laten terugschieten, zo ritmisch dat drums soms overbodig zijn. De gitaarstijl sluit aan bij het ritmische slagspel van de bluesmannen en het virtuoze gesoleer van de jazzgitaristen. Dat ritme is nerveus springerig. Over de zang zit een galmeffect. Aan het eind van de jaren vijftig is door de snelle ontwikkeling en de invloed van andere stijlen de rock 'n' roll een feit. Rockabilly raakt daardoor uit de mode, om pas in de jaren tachtig een revival te beleven. Popgroepen beginnen dan niet alleen met het authentiek uitvoeren van het genre (staande bas, elektrische gitaar), maar dikken als gimmick ook modeverschijnselen uit de jaren vijftig als leren jasjes, cowboylaarzen en vetkuiven aan.
Johnny Cash krijgt van de United States Postal Service een eigen postzegel. De ode aan de legendarische countryzanger maakt deel uit van de Amerikaanse postzegelreeks 'Muziekiconen'. Dat meldt de website Beyond The Perf.
De foto die voor de postzegel gebruikt zal worden, werd door Frank Bez genomen tijdens de opnames van 'Ring of Fire: The Best of Johnny Cash' in 1963.
De Amerikanen zijn Cash duidelijk nog niet vergeten. Binnenkort gaat er in Nashville ook een museum ter ere van Cash open. Uitbater is Bill Miller, een verzamelaar van memorabilia van Cash. Ook doneerde de familie van de zanger en het Johnny Cash museum in Hendersonville in de staat Tennessee een hoop spullen. Het museum in Hendersonville sloot in 1999 de deuren.
Daarnaast wordt momenteel het ouderlijke huis van Cash gerestaureerd. Het huis wordt helemaal opgeknapt opdat het er terug uitziet zoals in de jaren 30 en 40.
Heylen groeide op in het arbeidersmilieu als zoon van een boerendochter (Lea Van de Velde) en een trucker. Zijn vader was ook actief als toneelschrijver en in de fanfare, waardoor Ivan Heylen als kind al trompet, mandoline, accordeon en fluit kon spelen. Gitaar mocht niet, dat was "té rock-'n-roll".
Hij studeerde onder meer te Zelzate voor laborant en was twee jaar actief als straatmuzikant in Antwerpen, waar hij bekend was in het kunstenaars- en hippiesmilieu met basis café De Muze. Hij trouwde en werd daarom ook laborant bij Union Carbide (op Linkeroever). Het huwelijk hield 13 jaar stand, tot 1982, en het echtpaar kreeg vijf kinderen.
Op muzikaal vlak speelde Heylen een tijd gitaar in de groep The Bluejeans.
In 1972 won Ivan Heylen de prestigieuze kleinkunstwedstrijd van het druivendorp Hoeilaart en hij kreeg, behalve 5 kilo druiven, ook een auditie bij de radio en meteen daarna een contract bij platenmaatschappij Decca, dat aangespoord door onder anderen BRT-producer en kleinkunstkenner Jan Gheysen zijn debuutsingle "De werkmens", met als B-kant "Gustaaf", uitbracht in een productie van Al Van Dam. "De werkmens" werd binnen drie weken een hit met grote sociale uitwerking in Vlaanderen en stond 17 weken in de Vlaamse BRT Top 10. In het nummer zingt Heylen over het harde, robuuste leven van de werkende man. De regel "A zet a hier" werd overbekend. Een vroege videoclip toonde hem werkend in een tuin, terwijl hij het nummer zong. De volgende single, De wilde boerndochtere, werd een nog grotere hit en belandde drie weken lang op nummer 2 in de Vlaamse hitlijsten. In Nederland werd het een nummer één-hit die wekenlang de hitparade aanvoerde. Van het nummer werden maar liefst 250.000 singles verkocht. Het blad Humo riep "De werkmens" in 1973 uit tot "Lied van het Jaar" en het jaar daarop plaatste Humo het nummer "De wilde boerndochtere" op plaats 2. In 1982 forceerde de kleinkunstenaar nog een toptienhit met "Jef", een Brel-vertaling. "De wilde boerndochtere" stond in een gemoderniseerde versie 23 weken nummer 2 in de Vlaamse hitparade in 1999.
Heylens stijl werd gekenmerkt door een rauw Oost-Vlaams dialect en een eenvoudige, pittige muzikale begeleiding. Hij zong over lust zonder een blad voor de mond te nemen en schuwde ook schuttingtaal niet. Voor Heylen komt het gevoel op de eerste plaats. De melodische opbouw, het arrangement, de begeleiding e.d. zijn van minder belang dan de trefzekere zeggingskracht. Hij is meer verteller dan zanger. Qua stijl is zijn muziek een mengeling van volksmuziek, rock, blues en kleinkunst.
Heylen bracht en brengt nog steeds muziek uit, maar kende nooit meer het grote commerciële succes van "De werkmens" en "De wilde boerndochtere".
In 1977, na meer dan duizend optredens in Duitsland, Nederland en Vlaanderen, trok Heylen zich tijdelijk terug uit het podiumleven en keerde hij terug naar Assenede. Daar baatte hij in een oude smidse het café De Muiter uit. In 1978 bracht hij de filosofische dichtbundel Eeuwig Verlangen uit en de elpee Liefde een a-commercieel werk. In 1979 werd hij sterjournalist voor het magazine Panorama-De Post (thans P-Magazine) en maakte hij meer dan zevenhonderd diepte-interviews (één per week, 15 jaar zonder onderbreking, verlof of pauze). Ook werd hij columnist voor het maandblad Playboy en schreef hij als freelancer coverstory's voor diverse grote Vlaamse weekbladen, zoals Humo en Dag Allemaal. Ook Vrij Nederland publiceerde Heylen.
In 1989 bracht Heylen het boek Het Geslacht Planckaert uit, over de wielrennersfamilie Planckaert. Hij schreef in 1991 ook het scenario voor een tv-special. Samen met Eddy Planckaert bracht hij datzelfde jaar ook enkele nieuwe nummers uit, waaronder "We Got To Win" en "Hé Schoon Wijveken". Heylen schreef ook een aantal boeken, waaronder 2000 jaar seks in Vlaanderen, De Flandrien en De wilde boerndochtere, een traditionele volksroman op krantenpapier.
Heylens passie voor de wielersport hielp hem toen hij in 1992 tijdens de Ronde van Frankrijk de rol van contactpersoon tussen de journalisten en ploegleiding van de Tulip-wielerploeg vervulde. In 1993 bracht hij voor Radio Donna tijdens de Tour verslag uit. Kort daarna schreef hij een filmscenario rond de Tour dat door de filmcommissie werd afgewezen vanwege "onverfilmbaar".
De muziek waar jongeren naar luisteren is een belangrijke voorspeller van crimineel gedrag.
Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit Utrecht, dat in februari gepubliceerd wordt in het wetenschappelijke tijdschrift Pediatrics.
De onderzoekers onderzochten in een periode van vier jaar zo'n 300 Nederlandse jongeren. Uit de resultaten blijkt dat jongeren die op 12-jarige leeftijd naar alternatieve muzieksoorten luisteren, zoals hiphop, hardrock of hardhouse, vaker licht crimineel gedrag vertonen op latere leeftijd. Onder licht crimineel gedrag vallen zaken als winkeldiefstal, vandalisme of vechtpartijen.
Jongeren die liever naar top 40-muziek, klassieke muziek of jazz luisteren vertonen op latere leeftijd juist weinig of geen probleemgedrag.
Volgens het onderzoek staan kinderen nog onder veel supervisie van leraren en ouders, maar kunnen kinderen op hun slaapkamer naar de muziek luisteren waar ze zelf van houden, waardoor de muziekvoorkeur wordt ontwikkeld.
Vooral kinderen die van alternatieve muzieksoorten houden zoeken gelijkgestemden op. Vervolgens versterken en imiteren ze elkaars en normoverschrijdend gedrag.
"We verwachtten eigenlijk dat probleemgedrag op jonge leeftijd de grootste voorspeller zou zijn voor probleemgedrag op latere leeftijd", aldus onderzoeker Tom ter Bogt.
"Zelfs als er rekening wordt gehouden met de sociaal-economische achtergrond en de persoonlijkheid van jongeren blijven muziekvoorkeuren een ijzersterke voorspeller."
De muziek verbieden is geen optie, stellen de onderzoekers, omdat dingen die verboden worden vaak juist aantrekkelijker zijn voor jongeren.
Bovendien heeft het luisteren naar muziek ook veel positieve effecten, weten de onderzoekers. Zo helpt het jongeren om om te gaan met problemen.
Triplex wordt bij goedkope gitaren gebruikt voor het bovenblad. Triplex is opgebouwd uit drie lagen hout waarvan de draadrichting beurtelings loodrecht over elkaar lopen. Doordat deze lagen op elkaar zijn vastgelijmd, maakt de ene laag het onmogelijk dat de andere zou krimpen of zwellen. Door deze eigenschappen verliest het hout wel meer van zijn natuurlijke eigenschappen zoals doorgeven van trillingen en resonantie’s.
